Ολοκληρώθηκε πριν από λίγο η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο Ιδρυτικό Συνέδριο των Podemos στην Ισπανία. Καταχειροκροτήθηκε βέβαια σε όλες τις κοινοτοπίες που είπε και που εμείς εδώ στην Ελλάδα τις έχουμε ακούσει εκατοντάδες φορές.
Όμως ούτε οι Podemos ούτε οι Ισπανοί βιώνουν τον εφιάλτη που βιώνουμε εμείς στην Ελλάδα και που τα λόγια δεν μπορούν να αποδώσουν. Μακρόθεν όλο αυτό που συμβαίνει με τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ωραίο και ελπιδοφόρο όμως εμείς γνωρίζουμε πόσο επισφαλής είναι η κατάσταση, πόσο δύσκολο είναι όχι μόνο να γίνουν σύντομα εκλογές αλλά και να προκύψουν ποσοστά και συσχετισμοί που θα δώσουν εύκολα προοδευτική κυβέρνηση. Εμείς επίσης γνωρίζουμε οτι στις λεπτομέρειές του το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ όπως παρουσιάστηκε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης είναι μίζερο και “το μη χείρον βέλτιστο”και πως φαίνεται οτι, με τις επιλογές που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο ως προς την οικονομική πολιτική όσο και τις καθαρά πολιτικές, δεν μπορεί να δώσει τίποτα καλύτερο.
Ομολογεί λοιπόν ο Τσίπρας στους Podemos ότι ο δρόμος θα είναι δύσβατος. Αλλά εδώ, στην Ελλάδα, αναρωτιέται κανείς πόσο διαφορετική είναι αυτή η πρόβλεψη από το παρόν και το μέλλον που υπόσχεται και μας επιφυλάσσει η αντιδραστική διακυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου και λοιπών. Αλήθεια, η Αριστερά, σε μια πρωτοφανή ιστορική καμπή που όχι μόνο το κυρίαρχο σύστημα διέρχεται τέτοια κρίση αλλά και ο ελληνικός λαός, ένας συντηρητικός λαός, την εμπιστεύεται και κοιτά προς τα εκεί, έχει τόσα λίγα να προσφέρει; Και δεν είναι νομοτελειακό και ήδη προκύπτει από τις εξαγγελίες της οτι πολύ πολύ γρήγορα ο κόσμος που ελπίζει σε αυτή θα απογοητευτεί και μάλιστα δικαίως;
Ο Τσίπρας μοιάζει πια σαν να είναι απλώς ένας φιλόδοξος πολιτικός που βρέθηκε την κατάλληλη ώρα στην κατάλληλη θέση για να κάνει καριέρα, όμως δεν φαίνεται να τον ενδιαφέρουν οι ζωές των ανθρώπων που καταστρέφονται, δεν φαίνεται να καίγεται για να αλλάξουν τα πράγματα εδώ και τώρα και να σωθούν άνθρωποι που χάνονται. Ούτε η δημοκρατία εντός του ΣΥΡΙΖΑ αξίζει χειροκρότημα, ούτε οι οικονομικές του προτάσεις είναι για ενθουσιασμό, ούτε η στάση απέναντι στα κινήματα και τις απεργίες αποτελεί πρότυπο. Αυτά όλα είναι επόμενο να αποτελούν λεπτομέρειες για τους Ισπανούς και τους Podemos κατά τον ίδιο τρόπο που και εμείς δεν έχουμε ιδέα τι βιώνουν αυτή τη στιγμή στην Ισπανία και τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στους Podemos.
Ωραία λοιπόν και αυτή η παράτα, αλλά επί της ουσίας, μηδέν εις το πηλίκο κ. Τσίπρα! Η πράξη μας κρίνει όλους, όχι τα ωραία λόγια!
Αναρτήθηκε από Κεράσια και Κρίνοι στις 2:29 μ.μ.