Σας γράφω από ένα όρυγμα -μετερίζι το λέμε εμείς οι αριστεροί- στα γαλλογερμανικά σύνορα. Είμαι με όπλα και παλάσκες και περιμένω να λάβω εντολές για να δράσω αναλόγως. Κάνει λίγο κρύο, αλλά κατά τα λοιπά δεν περνάω κι άσχημα. Όταν βαριέμαι, πετάγομαι στο γαλλικό Στρασβούργο για κανένα Κοκοβάν ή στο γερμανικό Μπάντεν – Μπάντεν για καμιά ζαριά στο καζίνο. Έχει άλλη χάρη να ρίχνεις ζαριές στο Μπάντεν – Μπάντεν, στο αγαπημένο καζίνο του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Θα ήταν όλα τέλεια στα γαλλογερμανικά σύνορα αν δεν είχα στην πλάτη μου τον Κώστα Πρέκα, που, μόλις άκουσε ότι έχουμε πόλεμο με τους Γερμανούς, χώθηκε στο όρυγμα με ένα πολυβόλο ουρλιάζοντας…
«πίσω Γερμαναράδες, οι Έλληνες πεθαίνουν σαν ήρωες!». Μην κάνεις έτσι, Κώστα μου, είμαστε ακόμη στα προκαταρκτικά.
Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς, μωρό μου, και στους πολέμους συμβαίνει συνήθως το εξής: Ο δυνατότερος ξεκινάει με ομοβροντία όπλων, εκτοξεύει ό,τι έχει και δεν έχει, σφαίρες, όλμους, οβίδες, πυραύλους, ελπίζοντας ότι ο εχθρός θα φοβηθεί και θα υποχωρήσει ατάκτως. Αυτό έκανε και η ευρωπαϊκή ελίτ. Έριξε μέσα σε λίγες ώρες όλα τα όπλα της κατά της ελληνικής κυβέρνησης, δηλαδή κατά του ελληνικού λαού. Το χαρτί της Μέρκελ που αρνείται όλες τις αλλαγές που προωθεί η κυβέρνηση, τις ψυχρές δηλώσεις του Σόιμπλε μετά τη συνάντηση με τον Βαρουφάκη, τις απειλές του Σουλτς ότι, αν δεν τηρηθούν οι δεσμεύσεις, η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει πρόβλημα ρευστότητας.
Τον μεγάλο πύραυλο τον έριξε τα μεσάνυχτα της Τετάρτης ο Ντράγκι, ανακοινώνοντας ότι από τις 11 Φεβρουαρίου η ΕΚΤ δεν θα δέχεται ως ενέχυρο τα κρατικά ομόλογα των ελληνικών τραπεζών. Έπεσε κλαυθμός και οδυρμός, οι ελληνικές τράπεζες χρεοκοπούν, η Ελλάδα χρεοκοπεί. Ούτε το ένα συμβαίνει ούτε το άλλο. Οι ελληνικές τράπεζες θα συνεχίσουν να έχουν όση ρευστότητα χρειάζονται, μόνο που, αντί να τη λαμβάνουν απευθείας από την ΕΚΤ, θα την παίρνουν από τον εφεδρικό μηχανισμό ELA, με σχετικά αυξημένο επιτόκιο. Οι ελληνικές τράπεζες δεν κινδυνεύουν. Το είπε ο Ντράγκι στον Τσίπρα, το είπε η Τράπεζα της Ελλάδος, το είπε το Bloomberg, το είπε η JP Morgan.
Κι όμως, οι ελληνικές τράπεζες κινδυνεύουν. Κινδυνεύουν από τον φόβο όσων σκέφτονται να αποσύρουν τα λιγοστά χρήματά τους από τις τράπεζες και να τα βάλουν στα στρώματα και τα πλακάκια. Αυτός ήταν, άλλωστε, ο στόχος της ρουκέτας Ντράγκι να πληγεί το τραπεζικό σύστημα μέσω του πανικού που θα προκληθεί στον άμαχο πληθυσμό. Πρόκειται για κλασική συνταγή του ανορθόδοξου πολέμου.
Το ισχυρότερο όπλο των αντιπάλων μας είναι ο δικός μας φόβος. Δεν λέω ότι τα πράγματα δεν είναι σοβαρά, δεν λέω ότι δεν πρέπει να φοβηθούμε. Πρέπει να φοβηθούμε όσο χρειάζεται, ώστε να σκύψουμε την κατάλληλη στιγμή και να αποφύγουμε τον όλμο. Προσοχή μόνο να μην παραλύσουμε από τον φόβο, γιατί τότε ο όλμος θα μας βρει στο δόξα πατρί.
Tου Γιώργου Ανανδρανιστάκη από avgi
Πλέκω στιχάκια με κάποιο χιούμορ
μ’ αρχή και τέλος σαν τον Αίσωπο
Νιώθω σαν κάτι γκομενούλες του σαράντα
που πλέκαν κάλτσες για το μέτωπο
Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς, μωρό μου,
για δες πως με κοιτάει η σπιτονοικοκυρά
Κοίτα ποιοι παίρνουν τα τραγούδια μου, μωρό μου,
και τα πουλάνε σαν απορρυπαντικά
Γιατί θαρρείς ότι δεν κόβω τα μαλλιά μου
γιατί φοράω σκουλαρίκια χαϊμαλιά
Είμαστε αιχμάλωτοι στο σπίτι μας, μωρό μου,
και πρέπει να ‘χουμε σαφή διακριτικά
Μα όσο υπάρχουν απλωμένα στα μπαλκόνια
των πολυκατοικιών, άσπρα σεντόνια
δε φοβάμαι
Άραγε μέχρι πότε αλήθεια θα κρατήσει
αυτή η ανακωχή μεταξύ των ενοίκων
Πλέκω στιχάκια κι έχω ένα φόβο
να μη χτυπήσει το τηλέφωνο
και ειν’ ο τύπος απ’ το κράτος που ελέγχει
αν υπακούει το φερέφωνο
Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς, μωρό μου,
να μην αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό
Κοίτα πώς κρέμονται οι αυτόχειρες φαντάροι
με τις θηλιές απ’ της σημαίας τον ιστό
Οι παλιοί μας φίλοι για πάντα φύγαν
κουνώντας μαντηλάκι καλαματιανό
Παίζουμε μόνοι μας στο θέατρο, μωρό μου,
κι οι θεατές θα βλέπουν κάποιο τελικό
