iloveithaki.gr, 28/4/2026
χθες το σούρουπο καθόμουν στο λιμάνι, στο Βαθύ.
μπουνάτσα.
η θάλασσα λάδι.
ο ουρανός ντυμένος με εκείνα τα απαλά χρώματα του δειλινού που μόνο το θιάκι ξέρει να φορεί.
κάτι καταμαράν ήσυχα, νωχελικά.
μερικοί άνθρωποι περπατούσαν με τα σκυλιά τους.
κι εγώ κοιτούσα.
όχι τη θάλασσα αυτή τη φορά.
τους ανθρώπους.
περνούσε ένας με σκύλο.
κάποιος απέναντι χαμογελούσε.
«τι όμορφος είναι…»
«τι ράτσα;»
«πόσο χρονών;»
ένα χάδι.
ένα σκύψιμο.
ένα μικρό παιχνίδι.
λίγο πιο κάτω τα ίδια.
κι όταν συναντιούνταν δύο άνθρωποι…
ο καθένας με τον σκύλο του…
εκεί να δεις.
κουβέντα.
χαμόγελα.
οικειότητα.
μια στιγμιαία ζεστασιά.
αν δεν υπήρχε σκύλος;
τίποτα.
ούτε καλησπέρα.
και τότε αναρωτήθηκα.
τι συμβαίνει;
χάθηκαν οι ανθρώπινες σχέσεις;
αποξενώθηκαν οι θιακοί;
ή μήπως αποξενώθηκε ολόκληρη η κοινωνία
και ο σκύλος έγινε η τελευταία γέφυρα;
παλιά ο άνθρωπος ζούσε αλλιώς.
στη γειτονιά.
στο καφενείο.
στο αμπέλι.
στη βάρκα.
στην αγορά.
η ζωή ήταν κοινή.
οι χαρές κοινές.
οι λύπες κοινές.
ο καφές κοινός.
ο καημός κοινός.
σήμερα η κοινωνία έφτιαξε μονάδες.
ένα σπίτι.
μια τηλεόραση.
ένα κινητό.
ένα προφίλ.
μιλάς με εκατό ανθρώπους.
και δεν ξέρεις τον διπλανό σου.
η τεχνολογία μάς έδωσε επικοινωνία
χωρίς επαφή.
φατσούλες αντί για χαμόγελο.
μήνυμα αντί για βλέμμα.
σχόλιο αντί για κουβέντα.
κι ο άνθρωπος ξέμαθε.
ξέμαθε να πλησιάζει.
φοβάται.
φοβάται την αμηχανία.
την απόρριψη.
την παρεξήγηση.
το κουτσομπολιό.
τη διαφωνία.
ιδίως σε μικρές κοινωνίες όπως το θιάκι.
όλοι γνωρίζονται.
όλοι κάτι θυμούνται.
όλοι κάτι ξέρουν.
ή νομίζουν πως ξέρουν.
κι έτσι ο άνθρωπος κλείνεται.
η κοινωνία μάς ένωσε με καλώδια
και μας χώρισε με τοίχους.
κι εκεί μπαίνει ο σκύλος.
ο σκύλος είναι ουδέτερο έδαφος.
δεν έχει πολιτική.
δεν έχει συμφέρον.
δεν έχει μάσκα.
δεν έχει κακία.
έχει μόνο ουρά.
και την κουνάει.
ο σκύλος είναι κοινωνικό διαβατήριο.
μια αφορμή χωρίς ρίσκο.
κανείς δεν φοβάται να μιλήσει για έναν σκύλο.
γιατί στην ουσία δεν μιλά για τον σκύλο.
ζητά επαφή.
ζητά μια κουβέντα.
ζητά να ακουστεί.
ίσως πίσω από το
«τι όμορφος είναι…»
να κρύβεται το:
«κι εγώ μόνος είμαι.»
κι ίσως πίσω από ένα χάδι στο κεφάλι του ζώου
να κρύβεται η ανάγκη να αγγίξεις κάτι
χωρίς να πληγωθείς.
η κοινωνία παράγει μοναξιά.
γιατί έκανε την ανεξαρτησία ιδεολογία.
«να μη χρειάζεσαι κανέναν.»
μα ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για μόνος.
πλάστηκε για παρέα.
για αφήγηση.
για βλέμμα.
για άγγιγμα.
για αγάπη.
κι όταν δεν τα βρίσκει στους ανθρώπους…
τα ψάχνει πρώτα στα ζώα.
και μετά…
ίσως…
βλέπει και τον άνθρωπο.
επιμύθιο
στο βάθυ χθες το βράδυ
η θάλασσα ήταν γαλήνια.
οι άνθρωποι όχι.
κι όμως
ένα κούνημα ουράς
έφτιαχνε γέφυρες
εκεί που οι λέξεις
δεν τολμούσαν.
δδμανιάς:
νιόνιος μανιάς του μήδη
