iloveithaki.gr, 3/5/2026
δεν είμαστε στην εποχή της Παγγαία.
ούτε μας τελειώνει κανένας ουρανός.
οι δεινόσαυροι χάθηκαν γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς.
εμείς μπορούμε.
κι όμως, λιγοστεύουμε.
μας λένε «δημογραφικό πρόβλημα».
λες και είναι φυσική καταστροφή.
δεν είναι.
είναι αποτέλεσμα.
ο πλανήτης δεν μικραίνει.
μικραίνει η ζωή μας μέσα σ’ αυτόν.
περισσότεροι άνθρωποι.
λιγότερος χώρος.
πιο δύσκολη καθημερινότητα.
κι ο άνθρωπος αλλάζει.
δεν κάνει παιδιά από ανάγκη.
κάνει —αν κάνει— όταν μπορεί.
στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι απλό:
λιγότερα παιδιά.
περισσότεροι ηλικιωμένοι.
λιγότεροι εργαζόμενοι.
κι ένα σύστημα που τρίζει.
και τι ακούμε;
«κάντε παιδιά. είναι εθνικό θέμα.»
εθνικό;
ή λογιστικό;
ποιος θα δουλεύει.
ποιος θα πληρώνει.
ποιος θα κρατάει όρθιο το σύστημα.
αυτά τους καίνε.
ο νέος όμως κοιτάει αλλού.
νοίκι.
δουλειά.
αβεβαιότητα.
και λέει:
να κάνω παιδί… και να μην μπορώ να το μεγαλώσω;
και δεν κάνει.
παλιά έκαναν παιδιά μέσα στη φτώχεια.
σωστό.
αλλά είχαν ελπίδα.
σήμερα δεν υπάρχει ούτε αυτή.
κι έτσι φτάνουμε στο παράλογο:
ζητάμε γεννήσεις
χωρίς να φτιάχνουμε ζωή
κι όταν δεν βγαίνουν τα νούμερα,
αρχίζουν τα επικίνδυνα.
η ζωή γίνεται κόστος.
ο άνθρωπος γίνεται νούμερο.
τα έχουμε ξαναδεί.
δεν φταίει ο πλανήτης.
δεν είμαστε δεινόσαυροι.
μόνοι μας φτιάξαμε μια πραγματικότητα
που δεν χωράει παιδιά.
επιμύθιο
ο πλανήτης δεν μικραίνει.
μικραίνει όταν δεν μας χωράει η ζωή μας μέσα σ’ αυτόν.
η φύση το έχει ξανακάνει.
το λένε νησιωτικός νανισμός.
σε μικρούς τόπους, με λίγους πόρους,
τα μεγάλα ζώα μικραίνουν για να επιβιώσουν.
λιγότερη τροφή.
λιγότερος χώρος.
μικρότερο σώμα.
όπως στα νησιά.
το καλοκαίρι γεμίζουν.
κόσμος, δουλειά, φασαρία.
τον χειμώνα αδειάζουν.
σιωπή.
μαγαζιά κλειστά.
οι νέοι φεύγουν.
οι λίγοι μένουν και προσαρμόζονται.
έτσι και ο άνθρωπος σήμερα.
δεν μικραίνει το σώμα του.
μικραίνει τη ζωή του.
λιγότερα όνειρα.
λιγότερα παιδιά.
λιγότερη σιγουριά.
ο πλανήτης δεν μας τελειώνει.
μας μικραίνει.
κι αυτό είναι πιο ύπουλο.
δεν έχει λάμδα ούτε ρο…
