iloveithaki.gr, 2/5/2026
πρώτα σε τρομάζουν. μετά σε σώζουν. στο τέλος πληρώνεις.
κάτι δεν κολλάει.
όλοι μιλούν για πόλεμο.
αλλά κανείς δεν βιάζεται να τον τελειώσει.
όλοι μιλούν για ειρήνη.
αλλά πάντα «μετά».
στον ορμούζ παίζεται το γνωστό έργο.
το ιράν λέει: ανοίγω τα στενά, πάμε να ηρεμήσουμε.
οι αμερικάνοι: ίσως καλύτερα χωρίς συμφωνία.
δηλαδή σου ανοίγουν την πόρτα…
κι εσύ προτιμάς να μείνεις έξω στο κρύο.
γιατί;
γιατί μέσα δεν έχει φόβο.
κι ο φόβος χρειάζεται.
και μετά οι δηλώσεις.
«είμαστε έτοιμοι».
«δεν θα το επιτρέψουμε».
«θα απαντήσουμε».
λόγια μεγάλα.
σαν κύματα χωρίς θάλασσα.
κι ο κόσμος από κάτω να κοιτάει.
και να μαθαίνει σιγά σιγά να φοβάται.
το νατο δεν ξέρει τι κάνει ο τραμπ.
η ευρώπη προσπαθεί να καταλάβει.
η πολωνία μιλά για αποσύνθεση.
η γερμανία λέει «να γίνουμε πιο ευρωπαίοι».
όμορφα.
μια συμμαχία που πρώτα ανακοινώνει
και μετά ρωτάει τι ανακοίνωσε.
στον λίβανο, στη γάζα, στη δυτική όχθη,
οι αριθμοί ανεβαίνουν.
νεκροί.
τραυματίες.
οικογένειες.
εκεί δεν υπάρχει σάτιρα.
εκεί υπάρχει σιωπή.
γιατί ο θάνατος δεν κάνει δηλώσεις.
ούτε συνεντεύξεις.
κι όμως, το παιχνίδι συνεχίζεται αλλού.
κυρώσεις.
αντικυρώσεις.
πετρέλαιο.
εταιρείες.
μπλοκαρίσματα.
ο κόσμος καίγεται
και οι μεγάλοι μετράνε βαρέλια.
όχι ανθρώπους.
ένα τάνκερ το παίρνουν πειρατές.
αεροπορικές ανοίγουν και κλείνουν ουρανούς.
στρατοί μετακινούνται σαν πιόνια.
κι όλα αυτά βαφτίζονται:
«σταθερότητα».
και κάπου εκεί, μέσα σε φυλακή,
μια γυναίκα με νόμπελ ειρήνης παλεύει για τη ζωή της.
εκεί σταματάει το θέατρο.
γιατί η εξουσία παντού έχει το ίδιο πρόβλημα:
δεν φοβάται τα όπλα.
φοβάται αυτούς που μιλούν.
κι εμείς;
καθόμαστε.
βλέπουμε.
φοβόμαστε λίγο παραπάνω κάθε μέρα.
και κάπου μέσα μας λέμε:
«ευτυχώς που υπάρχουν αυτοί να μας προστατεύουν».
εκεί κερδίζουν.
η αλήθεια, απλά:
δεν λύνουν πάντα τα προβλήματα.
τα συντηρούν.δεν σβήνουν πάντα τη φωτιά.
την κρατάνε όσο χρειάζεται.για να υπάρχει λόγος να υπάρχουν κι αυτοί.
επιμύθιο
πρώτα σε τρομάζουν.
μετά σου λένε «ήρεμα, είμαστε εδώ».
και στο τέλος σου στέλνουν τον λογαριασμό.
κι εσύ τον πληρώνεις.
γιατί φοβάσαι να ρωτήσεις
αν όλο αυτό… χρειαζόταν εξαρχής.
