|
Μια φορά γιε μου κι έναν καιρό βασιλιάς καλός όριζε τόπο μακρινό… Θυμούμαι ως τώρα τη γιαγιά έτοιας λογής ν’ αρχίζει και σε καιρούς αλλοτινούς ο νους τση ν’ αρμενίζει. Να μου μιλεί σιργουλευτά για κείνα και για τ’ άλλα για μαγικά, για έρωτες, για φονικά μεγάλα. Για βασιλιάδες νιους καλούς που κάστρα επατούσαν τσι μάισσες και τα θεριά σκοτώναν κι ενικούσαν. Κι όντεν ο ύπνος ο γλυκύς δόξευγε το μυαλό μου στον κόσμο των παραμυθιών γύριζ’ ο λογισμός μου. Έσβησ’ ο χρόνος ο κακός μαζί με τη χαρά μου τσι ιστορίες τση γιαγιάς από τα όνειρά μου. Κι έρχουντ’ απ’ τον παλιό καιρό Θε μου να `ταν αλήθεια ώρες αεροφύσημα κείνα τα παραμύθια. Μην κλαις μικρή μου και πληγές ανοίγεις μου στα στήθη εμείς οι δυο θα κάνουμε τον κόσμο παραμύθι. |
