η μοναξιά δεν είναι πια αυτό που ήταν

thegreekcloud | 28.04.2015 | 09:51

Δημήτρης Καστριώτης 

«Αν αισθάνεσαι μόνη και δεν έχεις κανένα,

αν τα βράδια σε πνίγουν οι ενοχές και το ψέμα,

και αν σου φέρθηκαν σκάρτα και με άσχημο τρόπο,

κάνε κάτι για σένα που ν’ αξίζει τον κόπο,

Τηλεφώνησέ μου ίσως νιώθω έτσι και γω,

τηλεφώνησέ μου ίσως να μας βγει σε καλό,

τηλεφώνησέ μου ίσως να `μαι αυτός που ζητάς,

τηλεφώνησέ μου έστω κι αν κάποιον άλλον αγαπάς.»

(Στίχοι Φοίβου, τραγούδι μέγας Β.Καρράς.)

Κι εγώ έτσι νόμιζα. Ότι η σχετική φράση είναι μια έκκληση. Μόνος, σε δύσκολη φάση, αποζητάς τον ήχο της εισερχόμενης κλήσης. Ας είναι απ’ οποιονδήποτε, ας είναι κι από κάποια που αγαπάει άλλον.

Μετά είδα το μεγαλείο στην εικονιζόμενη πινακίδα, σε εξώπορτα κήπου στο Φάληρο. Το «παρακαλώ» στη φράση δεν ενέχει καμία αληθινή παράκληση. Διότι ούτε αριθμός τηλεφώνου αναγράφεται, ούτε όνομα – ούτε κουδούνι υπάρχει. Και κατάλαβα τη σοφία του ανδρός (ή της γυναικός): αν ξέρετε το όνομά μου, αν ξέρετε το τηλέφωνό μου, καλέστε. Αλλιώς …τον πούλο. Ούτε διαφημιστικά, ούτε προσφορές, ούτε κάλαντα.

 Έλαμψε αίφνης φωτοβόλος μπροστά μου ο οικοδεσπότης (άντε η οικοδέσποινα – το αρσενικό στο αφηρημένο εμπερικλείει το ενδεχόμενο του θηλυκού): σιγή όποτε θέλει, αποκλεισμένοι οι ενοχλητικοί, οι τρίτοι, οι ξένοι. Οι ενδιαφέρουσες γνωριμίες -εδώ και χρόνια- δεν γίνονται με ανθρώπους που χτυπούν το κουδούνι ακάλεστοι. Τον σκέφτομαι μέσα στη μονοκατοικία, βασιλιά της σιωπής. Συνέντευξη Τσίπρα ή Σαμαρά στην τηλεόραση; Κόκκινο κουμπί στο κοντρόλ. Κι αν η τηλεφωνική κλήση είναι ενοχλητική, απλώς …προωθείται. Στον κήπο δεν είδα καν αγριόσκυλα. Κάνουν θόρυβο. Υποθέτω ότι θα έχει λέιζερ και ηλεκτροφόρα σύρματα. ‘Η ίσως φίδια.

Ησυχία.

Άρχοντας.