posted on june 10, 2015 by verajfrantzh
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
…
Οι βλεφαρίδες σηκώνουν το βάρος όλου του κόσμου
99 γραμμάρια η καθεμιά
όσο ένας χωρισμός
…
Μάζεψα όλα τα πραγματά του
τις δυο ασπρόμαυρες φωτογραφίες που δε βγάλαμε
τα ενθύμια από το ταξίδι στο Λονδίνο που δεν κάναμε
τους στίχους που δεν σου έγραψα
(και κάθε μέρα προσθέτω ένα ακόμη)
τους οργασμούς που υπολείπονται σε αυτό το δούναι και λαβείν
(πάντα είμαι ένα γινόμενο ηδονής)
τα μωρουδιακά του παιδιού που δεν γεννήσαμε
το μονοπώλειο που με νύχια και δόντια συγκρατούσα
(σε ένα αμοιβαίο αλληλοσπαραγμό)
και το για πάντα που δεν συνέβη.
Τα έβαλα σε μια βαλίτσα μαζί με τα άπλυτα.
Το βάρος της βαλίτσας ήταν αβάσταχτο.
Μούδιασε το χέρι μου,
κατάκοπη ήμουν.
Ε, λοιπόν…
τι να πεις για αυτές τις βαλίτσες που μεταφέρουμε μαζί μας;
Νομίζουμε πως το δρομολόγιο είναι εκείνο του μετρό προς το αεροδρόμιο
και το εισιτήριο ακριβό
και το πρόστιμο μεγάλο
τόσες φορές πολλαπλάσιο από το αρχικό
για αυτό και το ακυρώνουμε πριν φύγει ο συρμός
και τέλος πάντων
καταλήγει σε μια ακόμη στάση
και ο πίνακας για το χρόνο αναμονής έχει σβήσει
έχει χαλάσει από χρόνια,
κανείς δεν ενδιαφέρεται.
Μια στάση ακόμη…
αυτή η αγγαρεία
αυτή η προσμονή
αυτή η προσδοκία
και μόνο μια στάση σκόμη.
…
Κάπου στην άκρη της γλώσσας μου
βρίσκεται το βιβλίο μας
είναι κλασικό, βραβευμένο, πολυδιαβασμένο, μεταφρασμένο σε όλες τις γλώσσες του κόσμου
και σίγουρα έχει μια ωραία αφιέρωση στο δεύτερο φύλλο
το εξώφυλλο είναι μια αχανής εντύπωση
και ντρέπομαι που δεν θα το διαβάσω.
Θα βρίσκεται πάντα ανάσκελα από τα υπόλοιπα
άναρχο προς την στοίχιση εκείνων που όλοι έχουν στις βιβλιοθήκες τους
να καμπουριάζει πάνω από τις ιστορίες των υπόλοιπων συγγραφέων,
σαν ένα αποσυνθεμένο ζωό
μουδιασμένο και αφυδατωμένο.
Αυτή θα είναι μια θέση εύχρηστη για να μείνει ανέγγιχτο.
