Στο Σπύρο Σιάμο
Ζούμε σε κοινόβιο θέλοντας να βιώσουμε την πιο αλαζονική μας επιθυμία. Να είμαστε οι τελευταίοι άνθρωποι πάνω στη Γη. Υπάρχουν οι άνθρωποι που ζουν πάνω στη Γη και οι άνθρωποι που ζουν πάνω απ’ τη γη. Και θα έλεγα με βεβαιότητα πως οι τελευταίοι άνθρωποι του πλανήτη μας είναι οι γύφτοι. Αυτοί οι μελαψοί ακροβάτες που παίζουν το ατέλειωτο ταμπούρλο τους και πιστεύουν σε ότι βλέπουν και ότι νοιώθουν. Έτσι κι εμείς όχι μεταλλαγμένα μαμμόθρεφτα αλλά θνητότατοι γύφτοι. Με ήλιο και σκοτάδι. Με φως και με θάνατο ακαταπαύστως. Γνωρίζοντας το μηδέν και την εκμηδένιση. Το αιώνιο Τίποτε, διαβατήριο φήμης και πλούτου. Ζούμε σε κοινόβιο σε κήπους, σε ποτάμια και δάση, χέζουμε σε σκατόλακκους και αυτοσχέδιους φυσικούς βόθρους γιατί δεν είμαστε οικολόγοι με ενέργεια και ενθουσιασμό και αθλητικό κολάν για τις αποστειρωμένες εξορμήσεις. Τις αποδράσεις απ’ τον κλιματιζόμενο οικολογικό μας ναρκισσισμό που εδρεύει στη Σόλωνος. Ζούμε σε κοινόβιο και αγαπάμε πραγματικά. Αγκαλιάζουμε κορμιά κι όχι ρούχα. Σήμερα είμαστε γυναίκες. Σήμερα είμαστε άντρες. Σήμερα είμαστε άνθρωποι. Δεν χρειαζόμαστε σατέν σεντόνια για να μας σηκωθεί. Δεν χρειαζόμαστε γεροτραμπούκους σοφούς να μας βάζουν κωλοδάχτυλο για να δουν αν θα κάνουμε αυγό ή αν θα φέρουμε πελατεία στο μαγαζί τους. Δεν είμαστε ουτοπιστές αλλά κάτοικοι του Επικούρειου κήπου. Καλυτερεύουμε και σκιρτούμε σαν τα μελισσάκια. Πηγαίνουμε στο θυμάρι και στις μυρουδιές και στα παιχνίδια της νύχτας. Ζαχαρώνουμε με τη γλώσσα το χνουδάκι των κοριτσιών που ψάχνουν με το φανάρι εμάς, τα ένδοξα όντα που δεν διεκδικούμε εξουσία στα κορμάκια τους. Ιδιοκτησία και συμβόλαια. Οικοσκευές και πλαστικά πάθη. Ναι, είμαστε μια διευρυμένη οικογένεια. Αγαπούμε όλα τα χρώματα και κάνουμε χαρούμενους συνειρμούς. Αγαπούμε με πάθος τα γέλια και τους χυμούς και παραδεχόμαστε πως δεν μπορούμε να τακτοποιήσουμε όλο το σύμπαν. Μπορούμε όμως να κάνουμε ένα μικρό κομμάτι του ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι. Έναν παράδεισο από μελλοντικά ερωτικά ραντεβού. Αφιερώνοντας στην άγρια θεότητα που κοιτά μέσα απ’ το βλέμμα μας τον απέραντο ορίζοντα των σκελιών της.
Θέλει απ’ τη ρίζα κόψιμο το χέρι που λικνίζει την κούνια με τις αυταπάτες που κυβερνούν τον κόσμο. Και ομολογουμένως πρέπει να βρούμε κάποιον να κόψει αυτό το χέρι αλλιώς πρέπει να το κόψουμε εμείς. Και τα χέρια αυτά δεν κόβονται με την ακατάσχετη πειστική πολυλογία των κομπιναδόρων που ψηφίζουν ανθρωποκτόνα νομοσχέδια και βεβαίως δεν κόβονται με την πολιτική ευπρέπεια. Αν μυρίσεις το άρωμα μιας λεμονιάς νωρίς το πρωί θα καταλάβεις και τη μυρουδιά της γυναίκας όταν θέλει να ζευγαρώσει, θα καταλάβεις γιατί το χέρι που λικνίζει την κούνια με τις αυταπάτες είναι χέρι δολοφονικό. Και γιατί θέλει κόψιμο απ’ τη ρίζα. Χίλιοι Αριανοί ιεροκήρυκες που κατοικούν στον πλανήτη Γη διαφημίζουν το κόκκινο χώμα του πλανήτη Άρη και κάνουν ανασκαφές και ψάχνουν νερό και μέσα από ένα όργιο αυτολύπησης ο επιστήμων των εταιριών μετάλλαξης της ανθρώπινης καύλας και της ανάγκης του να ζεις με φυσικό τρόπο σπέρνει καινούργιες αυταπάτες. Διαστημικά ταξίδια, εθελοντές που γουστάρουν να γίνουν πειραματόζωα, οραματιστές ενός κόσμου με κάψουλες και μπόλικο μεθάνιο που θα ουρούν βενζίνη και θα τρώνε κατεψυγμένο βιάγκρα για να μπορούν να γαμούν στον κόκκινο πλανήτη. Το σημείο τομής της ανθρώπινης μαλακίας και της άνωσης. Της κβαντομηχανικής με τον ιεροκήρυκα. Της πείνας με τον ηλεκτρομαγνητισμό της αφόδευσης. Της αγαμίας με την αποδόμηση των σκόρων της σχολής του Σικάγου. Το ανθρώπινο ον σε μεγάλα αυτοκτονικά κέφια. Εδώ κάνοντας μια γύρα σ’ αυτά τα σπίτια και σ’ αυτή την εξοχή θα βρεις χαντάκια με σκατομένες πάνες, πλαστικές πολύχρωμες σακούλες ασορτί με την LSD διάθεση της μαμάς και του μπαμπά που καυλώνουν όταν πετάνε σκουπίδια στις λίμνες και στους αγρούς που υγραίνονται με τους ηγέτες και τα διαστημικά ταξίδια μέσα στο χοιροτροφικό τους νοικοκυριό και μέσα στο αποψιλωμένο τους αυτοκίνητο. Μέσα στην πεντακάθαρη παστρικιά ιδιοκτησία τους με τα σκατά τους πεταμένα στο δημόσιο χώρο, στα ρέματα και στα δάση. Στις παραλίες και στα ποτάμια. Οι διεφθαρμένες και άπληστες κυβερνήσεις μας και οι εταιρίες τους και οι θρησκευτικές και φιλανθρωπικές τους οργανώσεις στηρίζονται πάνω στην περήφανη εθνική μας κακομοιριά. Στον έρωτά μας για τα σκουπίδια και τον ηγέτη που νανουρίζουμε στην κοπρολαγνική μας νυφική παστάδα.
