Από τους πρώτους ιδιωματισμούς που μαθαίνουμε στα αγγλικά είναι ότι οι Άγγλοι προσωποποιούν τα πλοία. Μπορεί να μη το έχουμε κάνει στη δικιά μας γλώσσα αλλά δεν είμαστε λίγοι εκείνοι εκείνοι που σε μεγάλο βαθμό τα αντιμετωπίζουμε έτσι. Έτσι και ο θάνατος ενός πλοίου-σίγουρα βοηθάει η διάσταση του, που είναι πολλαπλάσια της ανθρώπινης-αποκτά έναν χαρακτήρα πένθους για έμψυχο ον. Είναι και το άλλο βλέπεις: ένας τέτοιος θάνατος έχει τις ανοικονόμητες διαστάσεις του κουφαριού του πλοίου που όσο και να το κάνεις, δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Αλλιώς πεθαίνουν τ’αεροπλάνα, αλλιώς τα τραίνα-σχεδόν μακριά από τα βλέμματα των ανθρώπων.Αποσυντίθενται στα χέρια των μεταπραττών των συχνά πολύτιμων ανταλλακτικών τους. Αλλά τα πλοία! Είτε από γεράματα πάνε είτε από ατύχημα, η αχλή μιας μελαγχολίας θα τα περιβάλλει όσο το βλέμμα έγινε μάρτυρας της θανής τους. Έχει κάτι το επικό ένας τέτοιος θάνατος, ακόμη και αν καθεαυτός δεν ήταν επικός αλλά γραφειοκρατικότατα πεζός. Θυμάμαι ότι επεξεργαζόμενος-πάντα πολύ ήπια, έτσι συνήθως κάνω-την εικόνα μου, εδώ, για πρώτη φορά, εξώθησα το κοντράστ σε ασυνήθιστα ύψη όπως και τη ποσότητα μαύρου με το οποίο ήθελα να τη φορτώσω. Το μούχρωμα του αισθήματος που με πλημμύριζε βλέποντας το γιγάντιο μεταλλικό κουφάρι δεν μπορούσε να το αποδώσει ο υπέροχος ανοιξιάτικος καιρός της μέρας που έγινε η λήψη
