χρυσή βροχή

Στο μεσαίωνα και σε όλους τους μεσαίωνες ο άντρας που πήγαινε στον πόλεμο για σφαγή κλείδωνε το μουνί της γυναίκας του στο κλουβί για να κελαηδεί μόνο γι’ αυτόν. Προτιμούσε αυτή, η σύζυγος, η ερωμένη, η πουτάνα, η νοικοκυρά, να πεθάνει από μόλυνση και σήψη παρά να γαμηθεί.

Και βεβαίως οι σύγχρονοι μορφωμένοι γονείς ως επίδοξοι ανθρωποδιορθωτές παραγεμίζουν τα μυαλά των παιδιών τους με σκατά και φοβίες και μίση και προτιμούν να κάνουν τα παιδιά τους καταθλιπτικά παρά να τα αμολήσουν ελεύθερα έξω απ’ το σπίτι.

Κάθε περιορισμός έχει μια βασική αρχή. Να μη γαμήσεις και να μη γαμηθείς. Να μην αγκαλιάσεις τον άλλον. Να μην κολλήσεις πάνω στο κορμί του άλλου. Να μην μπεις μέσα του. Να μην μπει μέσα σου.

Ο Πικάσο ζωγράφισε την Γυναίκα που ουρεί φανερώνοντας την επιθυμία μιας θαλασσιακής παλινδρόμησης, την έκφραση δηλαδή ενός πόθου επιστροφής στο χαμένο αρχέγονο ωκεανό. Ο Πικάσο ήξερε ως δαίμονας πως αυτή η παραστατική ουρολαγνική στάση είναι το Ηρακλείτειο Τα πάντα ρει, και είναι το κομμάτι μιας θηλυκότητας που εξουδετερώνει το πολεμοχαρές φύλλο και το επιθετικό πνεύμα.

Είναι το φυσικό ξαλάφρωμα και η ευχαρίστηση, όχι για να ναυαγήσουν τα άπειρα μοναχικά όντα, αλλά για να γίνουν ένα και να βρουν τη γαλήνη μέσα στην υγρή σοφία. Κι εδώ ο διαβολεμένος καλλιτέχνης υπογραμμίζει με όλο το κόκκινο και το μπλε πως η γυναίκα είναι το μέλλον του ανδρός και πως η αμοιβαία ανταλλαγή των υγρών τους είναι η τελετουργία δια της οποίας εκρέουν τα κακά. Γι’αυτό όπου και να σας βρίσκει το κακό αδερφοί, ανταλλάξτε υγρά. Χρυσή βροχή.