νυν υπέρ ποντίων ο αγών

Έγινε γενοκτονία. Και όποιος χρησιμοποιεί άλλον όρο είναι Εφιάλτης και ανοίγει την Κερκόπορτα, όπως είπε ένας ποντιοπατέρας. Διαπράττει αδίστακτη πρόκληση στην εθνική μνήμη, όπως είπε ο Μεϊμαράκης, ο οποίος ανακάλυψε ιδεοληψίες πίσω από την αιρετική άποψη. Πρέπει να φύγει ο δράστης από την κυβέρνηση, όπως ζητούν -πότε πρόλαβαν;- 45 βουλευτές της Ν.Δ. Διότι δεν μπορεί να έχουμε υπουργό ο οποίος κινείται στα όρια της προδοσίας -κι αυτό ένας ποντιοπατέρας το ξεστόμισε.

Αν είχαν καλύτερα οργανωμένες τις μονταζιέρες τους, βέβαια, θα είχαν ξεσηκώσει τον κόσμο πολύ νωρίτερα, γιατί ο Φίλης τα έχει δημοσιεύσει αυτά από πέρσι τον Αύγουστο. Κάλλιο αργά όμως. Αλλά τι ακριβώς συζητάμε; Αν έγινε γενοκτονία ή αιματηρή εθνοκάθαρση; Όχι βέβαια. Αυτό που συζητάμε είναι αν επιτρέπεται να συζητάμε τις επίσημες και ιερές εθνικές αλήθειες. Και αν επιτρέπεται να αμφισβητούμε ότι πετάει ο γάιδαρος, που διαθέτει επαρκώς ελληνικά φτερά.

Αν όμως αυτό είναι το θέμα μας, τότε έχουμε άλλη μια απόπειρα ιδεοκτονίας. Που κίνητρό της δεν είναι μόνο η εθνικιστική ιδεοληψία. Αλλά και η κομματική αιμοληψία. Διότι μεγάλη εκλογική πελατεία είναι οι ποντιακής καταγωγής. Αούτηδες προφανώς τους θεωρούν. Κι έτσι σκαρώνουν άλλο ένα (αντι)ποντιακό ανέκδοτο. Ότι η Αριστερά υποτιμά και αδικεί τους Πόντιους. Θέλει σοφία για να καταλάβεις ποιος τους υποτιμά και τους αδικεί με αυτόν τον νυν υπέρ Ποντίων αγώνα;

Θα είχε ενδιαφέρον να θυμηθούμε ποιοι ευθύνονται για τη συμφορά εκείνη. Ποιοι και πώς συμπεριφέρθηκαν τότε στους πρόσφυγες. Ποιοι τους θεωρούσαν τουρκόσπορους -ακόμα το ακούμε. Ποιοι τους μετέτρεψαν σε φτηνό εργατικό δυναμικό για την… άνθηση της ελληνικής βιομηχανίας. Ποιοι τους εκμεταλλεύτηκαν με κάθε τρόπο. Και τι έκανε το εργατικό κίνημα, η Αριστερά, για την προσφυγιά. Αλλά με παλιούς δεξιούς εφιάλτες θα ασχολούμαστε τώρα; Ή με τον Εφιάλτη Φίλη;