Posted on February 16, 2016 by verajfrantzh
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
έχω όλες τις δυνατότητες του κόσμου
μπορώ και το νερό που γλυστράει να χαρίζω
θηλυκώνω σε γούρνες στόματα
χαϊδεύω την σχέση των δοντιών σου
και της γλώσσας σου
μικρές μνήμες
αυλακώσεις της ρουτίνας
συγκρατούν όλη την ζωή
που φέρνω εις πέρας
[η κούπα αυτή έχει μια σπασμένη δαχτυλιά. κανείς από τους συναδέλφους δεν την χρησιμποιεί. πληγώνει η λαβωμένη κούπα;
μένει τελευταία στο ντουλάπι. τυγχαίνει από πρόθεση και την ψάχνω τυχαία. 99 φορές στις εκατό πίνω τους νερωμένους μου καφέδες σε αυτήν.
όλα τα ποτήρια μοιάζουν με ανθρώπινες καρδιές και μοσχαρίσιες και αυτές των πιθηκανθρώπων και τις μικρές που έχουν οι σαρδέλες.
μισοάδειο ή μισογεμάτο το ποτήρι και χωριζόμαστε σε αισιόδοξους και απαισιόδοξους.
είναι και αυτά τα σημάδια, που δεν θες να ξεπλυθούν ποτέ. γραντζουνιές και τατουάζ και γράμματα ελασμάτα που από την αφυδατωμένη τους υφή, νιώθες πόσο παχύρρευστα υπήρξαν και πως τα χώνεψε ο οργανισμός για να ξαναγεννηθεί ερωτευμένος.
δεν είναι μισάνθρωποι που δεν χρησιμοποιούν την κούπα.
είναι το ορόσημο στις ζωές των ανθρώπων που θέλει χρόνο ειδικής βαρύτητας για τον καθένα ξέχωρο από τον ηλικιακό κομφορμισμό.]
