φλεβ. 15. 2016
Posted by Theorema
(Κείμενο που δημοσιεύτηκε στην http://www.bibliotheque.gr/article/53706 στις 15 Φεβρουαρίου 2016)
Οι άλλες μέρες θα φανούν μετά. Τις Κυριακές το απόγευμα, με λίγο άγχος που πάει πέρασε κι αυτό το σαββατοκύριακο, θα ακούμε ξιπόλητοι Άκη Πάνου, Residents, Κηλαϊδόνη και ρεμπέτικα του Γιοβάν Τσαούς. Θα πίνουμε βότκα βανίλια και βότκα νορμάλ στο χαλί, και θα τρώμε ό, τι βρεθεί στο ψυγείο. Θα καίμε κόκκινα κεριά και μαντζούνια με άρωμα Kama Sutra ή πατσουλί από τους Πακιστανούς στα Εξάρχεια και θα λέμε ιστορίες με καλό και κακό τέλος.
Θα βλέπουμε τσόντες και θα μιλάμε για τους αγαπημένους μας συγγραφείς, για τις διακοπές και για το αίσχος των πολιτικών της χώρας. Θα σου κάνω μασάζ στα δάχτυλα και θα σου χαϊδεύω την πλάτη. Στο δρόμο θα περνάνε περιπολικά και ασθενοφόρα και στον αέρα θα πετάνε κοράκια και χνούδια. Θα παίζουμε με τα παιχνίδια μας και θα μου μαθαίνεις νέες τεχνικές αδιαφορώντας για την αντίδρασή μου. Θα σου λέω μίλα πιο σιγά και θα μου λες φώναξε πιο δυνατά, είναι για το καλό σου.
Θα βρέχει έτσι όπως πέφτει συνήθως η βροχή τα χαράματα και θα μου λες πως είμαι η πράσινη πέτρα που ήθελες να βρεις και τώρα που την πέτυχες δεν την χάνεις. Θα με τραβάει μέσα από τα έντερα και τα γύρω όργανα κάτι μαγνητικό που θα βγαίνει προς τα έξω σαν κλίση προς το μέρος σου στον καναπέ και τα μαξιλάρια. Θα είμαι ο πύργος της Πίζας και θα είσαι ένα κακόφημο καμπαρέ μιας πρωτεύουσας του Νότου.
Θα αναθεωρώ τις απόψεις και τις προτιμήσεις μου και δεν θα με νοιάζει που κάποια σε κακολόγησε, κάποιος σε παρεξήγησε, κάποιον τον έκλεψες, κάποια την θύμωσες – θα με νοιάζει μόνο να μπορώ όποτε θέλω να σου μυρίζω το λαιμό και να σε φιλάω πάνω απ’ το σαγόνι την ώρα που μιλάς και νευριάζεις που σε κόβω.
Θα καπνίζουμε τη μάρκα μου και θα μου διηγείσαι ιστορίες που θα με κάνουν να ζηλεύω λίγο και να φτιάχνομαι πολύ. Θα σε ρωτάω για τον αγαπημένο σου τύπο γυναίκας. Η πόρτα μας θα είναι κλειδωμένη τέσσερις φορές και δεν θα μας απειλεί τίποτα και κανένας.
Θα μου λες πως δεν σου φτάνει μόνο αυτό που έχουμε, και θα κάνεις ό, τι χρειάζεται για να σου δώσω κι άλλο. Στον ύπνο μου, αργότερα, θα βλέπω σκηνές του μέλλοντος και του διαστήματος μα εσύ θα αργείς να κοιμηθείς, και θα’ ναι μαρτύριο, επειδή θα ξέρεις πως παρότι είχε πάει δύο το πρωί και σε λίγο θα έτρεχες να προλάβεις το τρένο για να πας στη δουλειά σου, υπήρχε περιθώριο να μείνεις λίγο ακόμα κοντά μου.
