Τα πάρτυς της απωλείας
Sraosha | 01.03.2016 | 00:57
Διαβάζουμε στην Καθημερινή:
«Προσοχή», συνεχίζει ο Στέλιος Ράμφος. «Είναι πολύ κρίσιμο. Διότι, εάν η γραβάτα συμβολίζει το ανδρικό γεννητικό μόριο, το οποίο οι πετυχημένοι γραβατωμένοι της ζωής ανεμίζουν ως ένδειξη ταυτότητας, ποια υπόθεση εργασίας θα μπορούσε να γίνει για ανθρώπους που δεν θέλουν ποτέ να φοράνε γραβάτα;» Οτι έχουν μειωμένο ανδρισμό; «Ακριβώς! Το ασυνείδητο δηλαδή σου υποβάλλει να προβάλλεις τον ελλειμματικό σου ανδρισμό με τέτοια έμφαση, ώστε να νομίζεις ότι δείχνεις μη συμβατικός τύπος».
Η συλλογιστική του Έλληνα Alain De Botton στο παραπάνω απόσπασμα οπωσδήποτε προχωρεί με άλματα: το σύμβολο του φαλλού είναι ένδειξη ταυτότητας ενώ η απουσία γραβάτας αποτελεί ξέσπασμα του ασυνειδήτου, όπως στα όνειρα κατά Φρόυντ, ώστε να νομίζεις ότι δείχνεις μη συμβατικός τύπος. “Κι αυτό πώς σχετίζεται με την ένδειξη ταυτότητας;”, ενώ κι άλλες πολλές απορίες δημιουργούνται αν διαβάσει κανείς παρακάτω.
Οι όποιες απορίες, λιγότερο ή περισσότερο εύλογες, σχετικά με το σκεπτικό και τη συλλογιστική του κυρίου Ράμφου ίσως είναι άτοπες. Άλλωστε, ο κύριος Ράμφος αναδείχτηκε ως ερμηνευτής του πλατωνισμού και, δευτερευόντως, των πατέρων της Ανατολικής Εκκλησίας — δεν επαγγέλλεται ούτε τον ψυχαναλυτή ούτε, πολλώ μάλλον, τον μύστη του Βιεννέζου Μεσσία. Όλοι νιώθουμε τον πειρασμό ενίοτε να μιλήσουμε για πράγματα που δεν κατέχουμε: με τη διαπίστωση αυτή who am I to disagree?
Τον δικό μου προβληματισμό μου σχετικά με τη γραβατολογία του τελευταίου έτους τον συνοψίζει σε μια ανάρτησή του στο facebook ο Γιώργος Γιαννόπουλος. Αφού κάνει μια σκωπτική αντιτοποθέτηση στα περί γραβάτας, σχολιάζει από κάτω ως εξής:
«Τάσος Φαληρέας σε συνέντευξή του στον Ήχο (τεύχος 243, Ιούνιος 1993) “Φυσικά είχα πάει στη συναυλία των Στόουνς (σ.σ. 17/4/1967) στον Παναθηναϊκό. Είχαμε πάει με τον Πουλικάκο. Εγώ φορούσα μια γούνα και αυτός διάφορα περίεργα πράγματα, και έτσι όπως βγήκαμε από τη συναυλία και είμαστε και λίγο μαστούρηδες, άρχισαν να μας ξεφωνίζουν. Εμείς κουβαλάγαμε πέτρες στις τσέπες μας γι’ αυτές τις περιπτώσεις και τις πετάγαμε σ’ αυτούς και αυτοί μας απαντούσαν.” Έχει συντελεστεί απίστευτη συντηρητική οπισθοδρόμηση για να βρίσκει ακροατήριο αυτός ο τύπος γι’ αυτές τις κοινοτοπίες.»
Πράγματι. Ας δεχτούμε τέλος πάντων ότι ο νεοσυντηρητισμός και η χρηστομάθεια επιτελούν πολιτική λειτουργία, ότι απευθύνονται στα μεσαία στρώματα ενώ στην πραγματικότητα αποσκοπούν στο να χαλιναγωγήσουν ή και να ποδηγετήσουν τα συνήθη υποζύγια όταν αυτά καθίστανται εξεγερτικά, απείθαρχα, δυσαρεστημένα, ή — έστω, όπως στην περίπτωσή μας — παραπονιάρικα από την εξαθλίωση και τον εξανδραποδισμό. Έχει καλώς. Άλλωστε, χρηστομάθεια κι ηθικολογία θα υπάρχουν όσο θα υπάρχει αυθεντία, δηλαδή γονείς και δάσκαλοι, αν μη τι άλλο.
Όμως, ρε παιδιά, γραβατολογίες; Νοσταλγία για την καθαρεύουσα και για τον καλό βασιλέα Παύλο; Ξανά συζητήσεις για το “τι ανθρώπους πλάθει η τέχνη;”. Πώς γίνεται να φτουράει ηθικολογία τόσο χαμηλής ποιότητας, τόσο αφελώς κανονιστική και τόσο επιδερμικά κομφορμιστική; Τόσο χαμηλά μάς έριξε η φω ελευθεριότητα του πετροκωστοπουλισμού και η χαχαχουχού νάρκη του λαϊφστάιλ μεγκασταραντέννα;
Ο φίλος μου ο Ολντ Μπόι εδώ και χρόνια ισχυρίζεται ότι υπερβάλλω που βλέπω παντού συντηρητική οπισθοδρόμηση. Άλλωστε, ο κόσμος βρίζει ελεύθερα αρκεί να μη βρίζει ιερά, όσια, γέορντες, αρχές, εξουσίες, κυριότητες, οι νέοι μας βατεύονται με σκοπό τον γάμο και την ταχεία τεκνογονία, η τέχνη προχωρεί με παρρησία αρκεί να μην την πετύχει στη γωνία ο κλήρος, η ναζιστική συμμορία ή κι οι θιασώτες του free thinking που πρέπει να γίνεται μόνον in the zone.
Οι ηθικολόγοι δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσουν να μας τρομοκρατήσουν, ο ηθικός πανικός περισσεύει: αρκεί να μας πούνε μικροτσούτσουνους επειδή δεν φοράμε γραβάτες, άπλυτους, γιεγιέδες, ανεδαφικούς και βολονταριστές. Τα όπλα τους είναι απλά: επίκληση στην τάξη και στην ευπρέπεια, πόστερ του Καντιώτη από τη δεκαετία του ’70 και των ΗΠΑ του ’50. Αρκούν αυτά και περισσεύουν, αφού όταν κοιμάται η αντικουλτούρα οι αυθεντίες αποθηριώνονται και διαφεντεύουν με αγριεμένες ματιές και στραβά μισάνθρωπα χαμόγελα όλο αυτοπεποίθηση και βαθύτατη αμάθεια.
Προσδοκώ ανάστασιν πίλων. Άλλωστε γνωρίζετε πόσο ανεύθυνο είναι να μένουν οι φαλλοί κι η κεφαλή ασκεπείς.
