μας αδειάζει τη γωνιά κάτι ακόμη ανεκμετάλλευτο

thegreekcloud | 23.05.2016 | 16:23

Βέρα I. Φραντζή 

Το σαββαοτόκυριακο ήταν θολό και προκατασκευασμένο για βαρύ απογευματινό ύπνο.

O ουρανός ήταν μια προσλαμβάνουσα για πολλούς συσχετισμούς, ονειρώξεις και σύσκεψη-ενδοσκόπηση.

Η υγρασία κρατούσε τη μυρωδιά των τριαντάφυλλων ίσα με το μπόι μας. Αδιάσπαστη και συμπαγής ρόδιζε τα μάγουλα των νευρικών ασπριδερών παραθεριστών που φοβούμενοι τη βροχή περπατούσαν στις μύτες δίπλα από τη θάλασσα σαν γκέϊσσες που προσέχουν τη σταση του σώματος για λόγους φλερτ και ωραιότητας -για αυτή τη λέξη που τη «συγκλονιστική» που μοιάζει ψεύτικη και φθαρτή όπως το κυνήγι της τελειότητας.

Άκομψη εικόνα, βέβηλη.

Σαν την πρώτη γυναίκα που θα περπατήσει στο Άγιο Όρος, σε ένα ανθρωποκυνηγητό πρωτόπλαστων πλασμάτων σε έναν ακατοίκητο πλανήτη παπουτσωμένων με νοσταλγικά κόκκινα γοβάκια.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ τον κόσμο στoν δρόμο, στα βαγόνια και τα απέναντι μπαλκόνια, στις γωνίες που περιμένουν φίλους που έχουν καθυστερήσει ή τα παιδιά τους να σχολάσουν από το φροντιστήριο αγγλικών. Τα βλέμματά τους περισσότερο. Μια αδιευκρίνιστη αδιαφορία για οτιδήποτε συμβαίνει τριγύρω μαστίζει τα μάτια. Κέντρο δεν υπάρχει, προσήλωση ναι. Μια αυτιστική συγκέντρωση σε ένα κόκκο ρυζιού αμετακίνητο. Στον αντίποδα, έφηβοι που τσιρίζουν σαν πιθήκια μέσα σε κλουβιά. Λεκιάζουν τα καθαρά δέρματά τους με στίγματα από την ηλεκτρική ημιθανή ατμόσφαιρα. Ένας συγκερασμός της γονεϊκής αδιαφορίας μα της υπερβολικής φροντίδας. Ένα ανούσιο πλέγμα που κρύβει μια παγίδα.

Στον Πειραιά η κίνηση στους δρόμους γύρω από το λιμάνι είναι καθημερινά αφόρητη. Τα λεωφορεία αργούν να περάσουν από τις κεντρικές στάσεις. Οι εν δυνάμει επιβάτες καπνίζουν και φυσούν τα αερικά της πίσσας κόντρα στα φουγάρα των πλοίων. Κουρασμένες γάμπες στήνονται ολαταχώς. Ξεροσφύρι δεν την βγάζουμε ποτέ :ροζ ήλιος ντροπαλός σκάει στα μάτια μας από τις κορφές των βουνών του Περάματος.

Όταν πια έρθει το λεωφορείο, οι γυναίκες γίνονται επιθετικές για μία θέση. Οι άντρες, ανώριμοι, ησυχάζουν όρθιοι κοιτώντας λοξά την κυκλοφοριακή συμφόρηση. Οι γυναίκες ετοιμάζουν το πρόγραμμα των ανθρώπων που περιποιούνται στα σπίτια από το τηλέφωνο. Μελανά χρώματα οι λέξεις. Βρίζουν για τη ζέστη, το μπάχαλο της πόλης, την κατάσταση.

Μία κατάσταση τόσο παράγωγο του ἵστημι -αποκαρδωτική η ρίζα που αλληλεπιδρά με ό,τι υγιές φυτρώνει στις κοιλιές των γυναικών σαν από αγάπη, σαν από πάθος, σαν από λησμονιά… έστω από λάθος.

Δειτε επίσης:

Τα «μουσικά» πέντε στάδια του χωρισμού

Ο σκοπός της πολιτικής

Το ένστικτο του φωτορεπόρτερ ποτέ δεν πεθαίνει