Το μεγαλύτερο μέρος των γυρισμάτων της ταινίας έγινε στα Γιαννιτσά, αλλά και κάποια από αυτά στο Πάικο και στη Θεσσαλονίκη
17.07.2016, 17:00 | efsyn
Στελλίνας Μαργαριτίδου
Ενα ταξίδι-έρευνα με γνωριμίες και συναντήσεις σε όλη σχεδόν την Ελλάδα, που διήρκεσε τέσσερα χρόνια, ξεκίνησε μέσα από την προσπάθεια του σκηνοθέτη και σεναριογράφου της ταινίας «Εξοδος 1826», Βασίλη Τσικάρα, να κατανοήσει τον στίχο του δημοτικού τραγουδιού «Παιδιά της Σαμαρίνας, μωρέ παιδιά καημένα».
«Με αφορμή τις τηλεοπτικές εκπομπές που έκανα στο παρελθόν μού προέκυψε η ανάγκη να κάνω γνωστή την ιστορία του τραγουδιού “Τα παιδιά της Σαμαρίνας”. Να μιλήσω για τους ανθρώπους αυτούς που έφυγαν από τη Σαμαρίνα τον Μάρτιο του 1826 για να βοηθήσουν κι αυτοί στην Εξοδο του Μεσολογγίου. Ετσι, ξεκίνησα μια έρευνα και με πολλή προσοχή στην προφορική παράδοση και στα ιστορικά στοιχεία, έγραψα ένα σενάριο για τον κινηματογράφο. Βέβαια, το σενάριο αυτό παντρεύεται με τη μυθοπλασία και αυτό δημιουργεί και τις βάσεις για την περαιτέρω ιστορική έρευνα», λέει ο Βασίλης Τσικάρας.
Βασίλης Τσικάρας: ο στίχος ενός δημοτικού τραγουδιού τον οδηγεί στις αίθουσες των κινηματογράφων |
Η ταινία αγγίζει τα όρια της περιπέτειας. Το 1826 οι Σαμαριναίοι συμμετείχαν στη Φρουρά των Μακεδόνων. Ο στίχος του τραγουδιού «Παιδιά της Σαμαρίνας, μωρέ παιδιά καημένα» φαίνεται να ανήκει στον Μίχο Φλώρο, αρχηγό των 120 Σαμαρινιωτώνπου πολέμησαν στο Μεσολόγγι. Μεταφέρθηκαν στόμα με στόμα μέχρι τα Βλαχοχώρια από τους 33 Σαμαρινιώτες που απέμειναν ζωντανοί κι έπλεξαν στο πέρασμα των χρόνων έναν δικό τους θρύλο…
Μια ιστορία αυτοθυσίας και θάρρους που μεταφέρεται στις οθόνες από μια ομάδα καλλιτεχνών και θα τη δούμε όπως φαίνεται μέσα στον επόμενο χειμώνα στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Φωτογραφία από τα γυρίσματα |
«Αυτά τα τέσσερα χρόνια προετοιμασίας της ταινίας γέμισα πολλές σελίδες με αρνητικές απαντήσεις για υποστήριξη. Ακουσα πως με αυτή την κατάσταση δεν μπορεί να γυριστεί ταινία με θέμα το 1821.
»Πείσμωσα. Βρήκα στήριξη από τον Σύλλογο Φίλων Ιστορίας Γιαννιτσών, τη βοήθειά τους με παραχώρηση υλικού πρόσφεραν σύλλογοι Σαμαρινιωτών στη Λάρισα, την Καλαμάτα, την Αθήνα. Και θέλω να πω ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στην Ελένη Σκάρπου, τη Μαρία Βλάχου και τη Χριστίνα Λιόλου. Τολμώ να πω ότι για μένα είναι ένα μνημόσυνο για την αυτοθυσία των ανθρώπων αυτών, 190 χρόνια μετά…» εξηγεί ο κ. Τσικάρας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
