Οι μεγαλοστομίες των ερωτευμένων είναι η αφοβία προς το θάνατο. Μέσα εκεί το άφτιαχτο ένστικτο της επιβίωσης, μέσα εκεί το ζεστό που θερμαίνει τη Γη, μέσα εκεί οι επιθυμητοί αφορισμοί της συμβατικότητας. Είναι τόσο αφοπλιστικά τα λόγια, είναι τόσο κρικάκια χαλύβδινα για τις σχέσεις μεταξύ ζεύγους, που τίποτα σχεδόν -εκτός από το σεξ- δεν μπορεί να συνδέσει νοητικά δύο πράγματα όπως τα σώματα. Δεν μπορούμε να συναρμολογηθούμε με ένα διαφορετικό σαρκώδες τέχναμα της δισυπόστατης φύσης μας. Μπορούμε να κοινωνούμε, όμως, μεσημεριάτικο ύπνο, αφροδίσια «σ’αγαπώ». Απόμαλλα είναι όλα των σκέψεων τα γράμματα, τα μηνύματα και οι αποχαιρετισμοί, οι όρκοι, οι νόμοι, οι σταβλίσιοι εγκλεισμοί και το υποταγμένο σκύψιμο στις κνήμες του συντρόφου. Ένα μικρό κουβάρι από τα εκατομμύρια λαμπιόνια που αναβοσβήνουν σε σχηματισμούς εξάγωνους μέσα στα εγκεφαλικά μας κύτταρα τα λόγια των ερωτευμένων. Αποτελεσματικά για να γυρίζουμε γύρω από τον άξονα του άλλου.
Στροφές γύρω του.
*μην ψάξετε για παραπομπές. δεν υπάρχει κανένας ειδήμων περισσότερο από το ακέραιο κομμάτι στο αχαρτογράφητο του σθένους του καθενός. το μυαλό ξουράφι κόβει με λεπίδες τη βία και ελπίζει μέσα στο συναίσθημα.
