αυγή | 03 Ιανουαρίου 2017 19:00
Μανταδάκης Άγγελος
Η δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες δεν απαντά προφανώς στο βασικό ερώτημα που αφορά το κάθε πολιτικό στέλεχος και αυτό είναι το «πόθεν», που σημαίνει από πού και πώς απέκτησε τα αγαθά που δηλώνει
Οι καθιερωμένες δηλώσεις περιουσιακών στοιχείων και εισοδημάτων της πολιτικής ηγεσίας της χώρας επιβεβαίωσαν με τον πιο σαφή τρόπο την ήδη διαπιστωμένη πραγματικότητα: τα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας δεν φτάνουν στα υψηλά των θεσμών. Αυτό φαίνεται άλλωστε από τα στοιχεία που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα για τη χρήση του 2013.
Η δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες δεν απαντά προφανώς στο βασικό ερώτημα που αφορά το κάθε πολιτικό στέλεχος και αυτό είναι το «πόθεν», που σημαίνει από πού και πώς απέκτησε τα αγαθά που δηλώνει. Αυτό είναι που ενδιαφέρει τον πολίτη και την κοινωνία.
Τα στοιχεία που ήλθαν στο φως δείχνουν ότι οι εκπρόσωποι του λαού δεν έχουν καμία σχέση (σήμερα τουλάχιστον) με τη φτώχεια και ότι δεν τους ακουμπάει η κρίση.
Έχουμε δηλαδή μία διπλή όψη. Από τη μία οι μάζες των μισθωτών των 500 (;) ευρώ, των συνταξιούχων των 400 ευρώ, των ανέργων (προσεγγίζουν τα δύο εκατομμύρια παρά τη μείωση του ποσοστού της ανεργίας επί της παρούσης κυβέρνησης) και από την άλλη η πολιτική ηγεσία, που τα οικονομικά της στοιχεία απέχουν παρασάγγας από εκείνα των απλών πολιτών.
Ένας ακόμα λόγος για να νιώσει ο πολίτης μακριά από την εξουσία – ή τις εξουσίες.
Είναι αλήθεια ότι ενοχλεί και σχολιάζεται αρνητικά η λίστα των περιουσιακών στοιχείων των εκπροσώπων του έθνους.
Όχι γιατί πρόκειται για προϊόντα κλοπής ή ανομίας…
Όχι γιατί ο πολιτικός -και ιδιαίτερα ο αριστερός- πρέπει να είναι και να φαίνεται φουκαράς. Αλλά γιατί οφείλαμε όλοι να ανεβάσουμε το επίπεδο της δημοκρατίας μας και να ενεργοποιήσουμε τη συμμετοχή του πολίτη στις αποφάσεις που τον αφορούν. Έτσι και οι φτωχότεροι θα μπορούσαν να συμμετέχουν ουσιαστικά και οι ανισότητες να υποχωρήσουν.
Το γνωστό ρητό «Ευκολότερα περνά καμήλα από τρύπα βελόνης παρά πλούσιος στη βασιλεία του Θεού», αριστερίστικη άποψη της Αγίας Γραφής, δεν μας εκφράζει ως αριστερούς, γιατί η Αριστερά είναι στάση ζωής. Αυτή τη στάση ζωής που χαρακτηρίζει έναν αριστερό μπορούμε να τη διακρίνουμε σε ανθρώπους ανεξάρτητα από τη θέση τους στην οικονομική διαστρωμάτωση της κοινωνίας. Οι αξίες της Αριστεράς είναι πανανθρώπινες και διαχρονικές. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μπορεί να εμπνεύσει τα πιο ανοικτά μυαλά των πλουσίων και να ενεργοποιήσει ριζοσπαστικά την πλειοψηφία των φτωχών.
Θέλουμε ή όχι πλούσιους ανθρώπους σε ένα αριστερό κόμμα; Το ερώτημα είναι παραπλανητικό. Στο κόμμα και στο αριστερό κίνημα δεν εντάσσεσαι με βάση τη φορολογική δήλωση. Η ένταξη είναι μια επιλογή που υπερβαίνει τα όρια πλούσιου και φτωχού και αφορά τη συνείδηση. Πριν από λίγα χρόνια στο συνέδριο του Κ.Κ. Κίνας το καταστατικό του κόμματος τροποποιήθηκε ώστε να μπορούν να ενταχθούν ως μέλη και βιομήχανοι. Ο σκοπός αυτής της εξέλιξης είναι προφανής. Δείχνει όμως ταυτόχρονα και την παλιά αντίληψη ότι ο πλούσιος δεν μπορεί να παλέψει ενάντια στα συμφέροντά του τασσόμενος στο αριστερό κίνημα. Ωστόσο τα παραδείγματα που έχουμε από την Ελλάδα και άλλες χώρες μαρτυρούν για πολλές περιπτώσεις ανθρώπων της αστικής τάξης που πέρασαν στις γραμμές της Αριστεράς. Άλλωστε ο Φρειδερίκος Ένγκελς ήταν γιος βιομήχανου αλλά και βασικός συνεργάτης και στενός φίλος του Κάρολου Μαρξ. Υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές του σοσιαλισμού.
