thegreekcloud | 23.02.2017 | 14:56
Πικρά, λιγδερά ψητοπωλεία με μωσαϊκά και ρωγμές από τους σεισμούς, όλα ανοιχτά κατά μήκος του δρόμου. Όλοι θέλουν να τσιμπολογήσουν κάτι και να φάνε για κυρίως πιάτο τους ανθρώπους. Στις πλατείες πια οι άνθρωποι κάθονται μόνο για να την παίξουν σε δημόσια θέα ή να πάρουν ναρκωτικά. Φτιάξαμε τις πόλεις προσηλωμένες προς την τηλεόραση του σαλονιού μας. Οι έφηβοι χωρίς να το ξέρουν έχουν πιάσει το νόημα της ζωής. Κάθονται και ξαποσταίνουν στα παγκάκια ή παρακαλάνε να μην τους χωρίσουν οι αμείλικτοι, σκληροί ρόμποκοπ μελλοντικοί πολίτες και συμμαθητές τους. Αν κάτι είναι απρόσφορο σε αυτή την ηχητική υπερπροσπάθεια να κουφαθούμε από τις κόρνες, τα κομπρεσέρ και τα λαμόγια είναι οι μυρωδιές. Το άφτερ-σέιβ είναι μία σοφή επιπρόσθετη εσάνς που καλύπτει το μπαγιάτικο πορνείο που μυρίζουν οι συγγενικές μας σχέσεις. Οι άνθρωποι μιλάνε στο μετρό για τις τηλεοπτικές εκπομπές και κάνουν προκύψεις στήνοντας τους κώλους τους. Υποκλίνονται στη τσιγγουνιά της γλώσσας, στα ορθογραφικά λάθη, στο Survivor. Τώρα, τελευταία είναι της μόδας η αρένα. Βάζουμε ένα λεχρίτη, που γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει, και τον μαδάμε μέχρι να φιλεταριστεί και να τον φάμε με τη λαιμαργία και τη μουσούδα ενός πεινασμένου ξυλοκόπου. Το να θριαμβεύει η κοινή λογική μέσα σε όλα αυτά δεν είναι σπουδαίο πράγμα για να ζητωκραυγάζουμε, αλλά από την ολική οξείδωση το προτιμάμε. Εγώ, όμως, βαρέθηκα τα ξεφτιλίκια σας, τις ωδές στα κωλομάγουλα και τα μπότοξ, την ιεραρχία σας και την κατανομή σας. Τζένγκα.
