ρίχνοντας λάδι στις χορδές

Park Of St. Cloud With Horseman, by Wassily Kandinsky

thegreekcloud | 10.03.2017 | 12:51

Βέρα I. Φραντζή

To πάρκο στον Ευαγγελισμό είναι από τα πιο όμορφα σημεία της πόλης. Οι μουσικοί του δρόμου, ροκάδες, βιολιστές μέχρι και σαξοφωνίστες, οι μητέρες με τα παιδιά τους στο χορτάρι, τα ζευγαράκια των φοιτητών στα παγκάκια, οι άνθρωποι χαλαροί με τα σκυλιά τους, η καθαριότητα, τα πλακόστρωτα δρομάκια. Ο ήχος της πόλης που δεν διαπερνά την αμεσότητα της φύσης, ζήτημα αν το προσέχει πια το αυτί. Όλα είναι μια υπέροχη, ανήθικα ωραία πρόταση καθώς βγαίνεις από το μετρό.

 Έχει και ένα πανέμορφο γλυπτό που μοιάζει σαν ένα φουρό ενός φορέματος πλασμένο από πλαστελίνη. Ένα κύμα ανθρώπων που ξεχωρίζουν τα κεφάλια τους και τίποτα άλλο δεν διαγράφεται. Πότε μοιάζει με ένα δυνατό μήνυμα προς την κακοποίηση του μυαλού από τον όχλο και πότε με υποστηρικτικό κύκλο ανθρώπων. Όλα εξελίσσονται, αλλά σε περιμένουν εκεί. Είναι σαν την αγάπη που θέλουμε να έχουμε μέσα στο σπίτι μας. Να φερθούμε λίγο σαν ταλαιπωρημένοι, σαν σνομπ σταρς του δεκαπενταμελούς, σαν κακόπιστοι και όμως αυτή να υπάρχει σανβασικός νευρώνας με τις χιλιάδες του απολήξεις να σε οδηγήσει στη νιρβάνα της ασφάλειας και το διαχέει μόνιμα σαν καλό ναρκωτικό.

Όμως, οι μουσικοί της πόλης. Χθες ο μακρυμάλλης ροκάς, που φέρνει ενισχυτές και ολόκληρο οπλοστάσιο στιλ και διάθεσης, άχνιζε μερικούς στίχους στο μικρόφωνο καπνίζοντας με ριγμένη την ηλεκτρική του κιθάρα έως τα γόνατα. Ένα αριστουργηματικό θέαμα την ώρα που οι άνθρωποι σχολούν από την δουλειά τους και παραδόπιστοι θεωρούν την ρουτίνα τον μεγαλύτερο τσακωμό με τον εαυτό τους. Κάποιος σου δίνει την απάντηση.

Ο λυγερός κιθαρίστας με την τουίντ τραγιάσκα τραγουδούσε Σιδηρόπουλο. Ένα κορίτσι με δεμένα παλιά τον χειροκρότησε και τον φίλησε.  Ο κόσμος συνειδητοποιεί πως ο δρόμος είναι ένα υπέροχο σημείο να χρεώσεις τον εαυτό σου. Πολύ καλύτερο από τις χρυσόσκονες και τις ανατινάξεις πλαστών βεγγαλικών σε ένα πλατό τηλεοπτικού καναλιού να σε κρίνει μία τραγουδίστρια που σπαταλάει περισσότερο χρόνο να γυμναστεί και να διαλέξει ρούχα παρά να ερεθιστεί με την όψη ενός φαλλικού μικροφώνου.

Η κυρία με το βιολί κάθεται πάντα κάτω από το υπόστεγο του σταθμού και συνήθως φοράει κάτι βεραμάν, κάτι δανεικό, κάτι νέο και κάτι παλιό. Το αγόρι με το κρεμ σακάκι και την φοιτητική απροθυμία της πετάει ένα κέρμα και κατεβάζει το κεφάλι του.

Γδούποι ακούγονται καθώς έρχεται ο επόμενος συρμός. Οι μουσικοί μένουν πίσω, πρωταγωνιστές της φύσης. Στο πάνω επίπεδο οι οδηγοί περιμένουν να συνεχίσουν τη ζωή τους σύμφωνα με το διαμορφωμένο πρόγραμμα των φαναριών. Οι διαβάτες τσιμπολογάνε ελευθερία ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Νυστάζω και γεύομαι πως είναι να προχωράς.