Πίνακες του Henri Matissethegreekcloud | 01.06.2017 | 13:08
Βέρα I. Φραντζή
Σήμερα στο μετρό καθόταν απέναντί μου ένας πατέρας με την κόρη του. Ίσως να ήταν και παππούς με εγγόνα – ποιος μπορεί να είναι σίγουρος για τις ηλικίες, τα χρονικά χάσματα, τις ιστορίες που κρύβουν τέτοιες δυάδες; Κάθε που ξεκινούσε ο συρμός ο άντρας έκλεινε τα αυτιά του για να προστατευθεί από το συριστικό ήχο των βαγονιών πάνω στις μεταλλικές ράγες. Το κορίτσι έκανε το ίδιο κοιτώντας τον. Το κορίτσι ήταν γύρω στα εννιά, ίσως μικρότερο – ποιος μπορεί να είναι σίγουρος για τις ηλικίες, τη σωματική διάπλαση, το καλόπιστο DNA του καθενός; Μετά με σχολίασε στο αυτί του, επειδή της φάνηκα περίεργη με τα μαλλιά θύσανο και το βιβλίο – ποιος μπορείς να είναι σίγουρος για τις αναρωτήσεις των άλλων, μάλλον έβγαλα μία προβολή του εαυτού μου πάνω στο βλέμμα της. Μετά αναστέναξε και το φύσημα κύκλωσε τους επιβάτες με τη ζέστη του την παιδική και ακούμπησε το κεφάλι της στο σώμα του πατέρα της ή του παππού της ή του θείου της ή του αδερφού της εξ αγχιστείας ή του φανταστικού ολογράμματος που μετέφερε ως συνεπιβάτη της στο ονειρικό παραμύθι της καθημερινότητας. Και είδα, λοιπόν, την αγάπη. Σας λέω είναι όμορφη. Σε αγγίζει εκεί που δεν το περιμένεις.
