Βέρα I. Φραντζή | 14.06.2017 | 13:13
Ο κόσμος δεν κάθεται μέσα να δει το Survivor ή ακόμη και αν το βλέπει κρεμιέται στα παράθυρα και στα μπαλκόνια και ρίχνει πότε κλεφτές ματιές στο δρόμο και πότε στη τηλεόραση. Γεμίζουν τα φαγάδικα με καλλωπισμένες ρωσίδες τουρίστριες που φορούν ματόκλαδα και λαμέ πέδιλα και περπατούν στο Πασαλιμάνι σαν ξεζουμισμένες Αφροδίτες με λευκά γόνατα. Είναι εύρωστες, διαφορετικές μπροστά στις παντρεμένες χριστιανοπούλες που κουνούν τα δάχτυλα τους διαδικτυακά στις υπόλοιπες ελευθεριάζουσες υπάρξεις. Κάνουν αυτό το λάθος κάτω από τη σκεπή των στεφάνων του γάμου πως δεν πρέπει να έχεις μίνι φούστες στη ντουλάπα σου, πως πρέπει να είσαι λίγο άβαφτη και μαλθακή και χαροκαμένη, πως πρέπει να πουδράρεις το μυαλό σου με το «λάου-λάου» και «θα γίνει το δικό σου». Τόσες τσιριμονιές πως χώρεσαν από τις τρύπες του μπικουτί, δεν έμαθα τόσα χρόνια. Μου τα έψελνε και η μάνα μου, αλλά εγώ πάντα φανταζόμουν. Αν θέλετε, ονειρευόμουν. Βέβαια, οι έφηβες Ελληνίδες είναι εντελώς κανονικοί άνθρωποι. Πλακώνονται στο μεικ-απ και μασουλάνε επιδεικτικά τσίχλες. Ναι, μοσχοβολάνε βλακεία από αυτή που χρειάζεσαι για να γίνεις άνθρωπος με ευθύνες μετά ή γελοίος με ευθύνες, που ακούγεται οξύμωρο αλλά είναι το μόνο λατρευτικό εικόνισμα που μου απέμεινε ως θεωρία.
« Έχω μεγάλες βλέψεις για εσάς» λέει η θάλασσα και μοιάζει ελπιδοφόρο το κουμάντο που κάνουν στο σώμα τους ήδη κάποια κορίτσια.
Θα το κόψουν το πολύ φούμο, θα το δείτε. Θα το κόψουν το στριφτό και θα απομείνει το πνεύμα του καπνού. ‘Αντε, να τα βλέπουν τα μικρά κορίτσια που πάτησαν στα μητρικά αποφθέγματα περί ευτυχίας και δεν βυζαίνουν παρά μονάχα το μοσχοκάρυδο. ‘Αντε, δεν θα φοράνε μόνο πυτζαμάκια θαλασσιά, αλλά θα βάζουν και καμία κυλόττα μαύρη και δαντελένιες λεπτομέρειες που μπερδεύουν ακόμη περισσότερο το σγουρό θαύμα της ηβικής περιοχής.
Αυτές οι έφηβες μεγάλωσαν. Σταμάτησαν να περιμένουν αυτά τα κορίτσια. Σταμάτησαν να έχουν υπομονή. Ποτέ ξανά να περιμένουν πότε θα τους ζητήσουν ραντεβού. Ποτέ ξανά αν θα ζητήσουν κομπόδεμα από το αγόρι που ερωτεύτηκαν. Ούτε λεπτό ακόμη χρόνος δεν απέμεινε για να περιμένουν για προτάσεις γάμου. Βιάζομαι και εγώ και ας κρέμασα το τελευταίο σατέν φόρεμα στη μπουγάδα της εβδομάδας. Θέλω να ζητήσω σαν αυτές τις ελπίδες που τσιρίζουν από ελευθερία, από πράξη, από αντίσταση. Θέλω να κάνω, να αποφασίσω. Θέλω. Θα προλάβω.
