iloveithaki.gr | 18/7/2017
δδ μανιάς
καλά έζησα, έτσι αισθάνομαι
δεν πιστεύω στην υστεροφημία
αλλά ούτε και στη ματαιότητα της ύπαρξης
η φύση ξέρει τι κάνει
μπορεί εκατομμύρια χρόνια νάνε μόνο μια στιγμή
γι αυτό δεν πιστεύω στον άνθρωπο
γι αυτό πιστεύω στους ανθρώπους
η ανθρωπότητα είναι μια οντότητα που εξελίσσεται
κανείς και τίποτα δεν μπορεί να επέμβει σ αυτήν της την εξέλιξη
είναι τόσο δυνατή η σκέψη που παράγεται συλλογικά που με τρομάζει
κ είναι ελεύθερη και τρέχει σε πράσινο κάμπο ατίθασο άσπρο άλογο
που μεγαλώνει, μεγαλώνει ώσπου ο κάμπος γίνεται μικρός όσο μια οπλή του
μπροστινού του ποδαριού, στήριγμα για ώθηση, και μετά τροφή του οι μαύρες τρύπες
δεν έχει νόημα θα μου πείτε, και θα σας πω σκεφτείτε αν είχε;
δεν μένει τίποτα από μας ίσως μονάχα δύο στίχοι λέι ο ποιητής
μα γω ποιητής δεν είμαι κι άλλα πράματα βλέπω
κάτι μας βάζει στη σειρά ούλους μαζί
η μοίρα μας κοινή σα να είμαστε ένα πράμα
ή ούλοι μαζί θα ζήσουμε ή ούλοι θα χαθούμε
“μόνο μπορεί να μείνουνε κατόπι μας οι στίχοι
δέκα μονάχα στίχοι μας να μείνουνε, καθώς
τα περιστέρια που σκορπούν οι ναυαγοί στην τύχη”
χαρισμένο στο φίλο μου Χρήστο Μπέτση
υ.γ. μου λένε ούλοι να μην γράφω σε πρώτο πρόσωπο
τους ρωτάω γιατί, αλλά δεν καταλαβαίνω τι μου λένε
ίσως κάποια στιγμή καταλάβω και το σταματήσω
