24-07-2017 – 10:01πμ | αλτσαντιρι
του Νίκου Μωραΐτη
Αν ο Γιάνης Βαρουφάκης νομίζει ότι με τα παρασκήνια του βιβλίου του συμβάλλει στην αυριανή συγγραφή της Ιστορίας, ας μάθει ότι η Ιστορία καταγράφει τα παραλειπόμενα αυτών που συνέβησαν, όχι των «σχεδίων» που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ.
Έχει κάνει λάθη ο Αλέξης Τσίπρας -ιδίως στην πρώτη του κυβέρνηση- σε επιλογές προσώπων. Κορωνίδες των λαθών του, δύο όχι εγωπαθείς αλλά εγωμανείς προσωπικότητες: Ο Γιάνης Βαρουφάκης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Κι αν η δεύτερη σιωπά αυτές τις μέρες, οφείλεται στο ότι γνωρίζει πως, ό,τι και να κάνει, ό,τι και να πει, το Όσκαρ Α’ ρόλου για τη διαπραγμάτευση του 2015 πηγαίνει στον Γιάννη Βαρουφάκη, και εκείνη θα έμενε με το Β’.
Γιάνης Βαρουφάκης, ο μεγαλοπρεπής. Ο κοσμοπολίτης. Ο κάθε-χρόνο-θυμάμαι-και-κάτι-καινούργιο-από τη-διαπραγμάτευση. Συμπτωματικά, η μνήμη του λειτουργεί αποσπασματικά, μόνο Ιούλιο, λίγο πριν ή λίγο μετά την επέτειο του δημοψηφίσματος.
Πέρυσι το αφήγημά του ήταν ο Τσίπρας σε κατάθλιψη, βαρύθυμος στο Μαξίμου τη νύχτα του μεγάλου «όχι», γιατί μπορεί να έκανε τρία διαγγέλματα και μία γιγαντιαία συγκέντρωση υπέρ του «όχι», αλλά μέσα στα τρίσβαθα της ψυχής του (που τα ξέρει μόνο ο Γιάνης) ήθελε «ναι», ήθελε μνημόνια, ήθελε δανειστές.
Φέτος το αφήγημα είναι διαφορετικό, το αντίθετο για την ακρίβεια. Ο Τσίπρας είχε σχέδιο δραχμής, που του το συνέταξε ο Βαρουφάκης γι’ αυτό τον έκανε υπουργό, και ήθελε να το εφαρμόσει μέσα από σπαρακτικές ατάκες του στιλ «είμαι φτωχός, θα κλέψω γάλα για το παιδί μου», με λίγη εσάνς από πετρέλαιο Βενεζουέλας και ρωσικά ρούβλια. Και όλες τις ατάκες, λέει, τις έχει ηχογραφημένες ο συγγραφέας – πρώην υπουργός, σε μία μέγιστη πολιτική αλητεία, διότι τι άλλο είναι το να ηχογραφείς ιδιωτικές συνομιλίες χωρίς να το γνωρίζουν οι συνομιλητές σου;
Και κανείς δεν θέτει το απλό ερώτημα: Αν ο Τσίπρας είναι… ο εραστής της δραχμής, όπως ισχυρίζεται φέτος ο Γιάνης Βαρουφάκης, τότε γιατί δεν μας πήγε σε αυτή όταν είχε το 61% του «όχι» και ένα λαό έτοιμο για όλα;
Και, επιτέλους, ποιον ενδιαφέρει το παρασκήνιο -ηχογραφημένο ή μη- ενός σχεδίου που δεν εφαρμόστηκε; Αν ο Γιάνης Βαρουφάκης νομίζει ότι με τα παρασκήνια του βιβλίου του συμβάλλει στην αυριανή συγγραφή της Ιστορίας, ας μάθει ότι η Ιστορία καταγράφει τα παραλειπόμενα αυτών που συνέβησαν, όχι των «σχεδίων» που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ.
Προς το παρόν, το μόνο που κάνει ο Γιάνης Βαρουφάκης -πέρα από το να πουλάει βιβλία στην υγειά των κορόιδων- είναι να συμμαχεί με όσους τον λοιδωρούν εδώ και χρόνια για επιστημονική ανεπάρκεια, με όσους περιγελούν το πανεπιστημιακό του υπόβαθρο. Η αποσπασματική μνήμη του Βαρουφάκη δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά νερό στο μύλο μίας γραφικής αντιπολίτευσης, που φωνάζει «παραιτηθείτε» και συγκεντρώνει 2.000 άτομα στο Σύνταγμα, που περιμένει συναυλία του Σαββόπουλου για να δει κοινό και να το ιδιοποιηθεί. Στη λύσσα του να υπάρξει μιντιακά, στη μανία του να δει τον εαυτό του πάλι στα πρωτοσέλιδα, ο Βαρουφάκης γίνεται ομοτράπεζος του Άδωνι, διψάει για το αίμα του πολιτικού ο οποίος τον εμπιστεύτηκε. Σαν κάτι παλιές σταρ του μεσοπολέμου που, ξεχασμένες πια, τη δεκαετία του ’60, άρχισαν να παίζουν σε σπλάτερ b movies, τεμαχίζοντας πτώματα με το τσεκούρι, απλώς για να συνεχίσουν να υπάρχουν στη βιομηχανία του κινηματογράφου. Κι αν πείτε «εδώ δεν είναι Hollywood», κάνετε λάθος. Για τον Γιάνη Βαρουφάκη όλα είναι μόνο Hollywood και μόνο εικόνα. Η εικόνα του.
Υ.Γ.: Ας γίνει, όπως φωνάζει η αντιπολίτευση, μία ωραία εξεταστική για τη διαπραγμάτευση του 2015, να δούμε ότι την ώρα που οι άλλοι φώναζαν «φέρτε μία συμφωνία τώρα, όποια να ‘ναι», κάποιος προσπαθούσε με plan b, c και d, με ρούβλια και με δραχμές, να βρει μία διέξοδο από τα μνημόνια. Κι όταν είδε ότι κανένα από τα σενάρια αυτά δεν ήταν -κατά τη γνώμη του- εφικτά, πέταξε και σχέδια και υπνοβασίες και Βαρουφάκηδες και ακολούθησε την ευρωπαϊκή οδό.
