iloveithaki.gr | oct 8th 2017
σχόλια ημέρας:
τα μεγάλα έργα προϋποθέτουν και μια μεγάλη αποδοχή: ότι δεν γίνεται να αποκτάμε από το δημόσιο, σε τιμή μάλιστα εξαιρετικά συμφερτική, μερικές χιλιάδες στρέμματα, μέσα στα οποία έχουν προ πολλού εντοπιστεί αρχαία, που μέχρι χθες τα δοξολογούσαμε, και να απαιτούμε να γίνουν όλα με διαδικασίες φαστ τρακ, όπως στους κονδυλιοφάγους και περιβαλλοντοφθόρους ολυμπιακούς. επενδύσεις; μα και βέβαια. αλλά γιατί είναι προαπαιτούμενο να απεκδυθούμε νομικά και ηθικοπολιτικά / π μπουκάλας
με την παράδοση δεν ζούνε οι λαοί, ούτε με τη διαλυμένη ούτως ή άλλως οικογένεια. η παράδοση έχει χαθεί στον ομοιόστατο πολιτισμό που επιβάλλουν οι αγορές σε όλη τη δυτική υφήλιο και όχι μόνο σ’ αυτήν (οβελίστηκαν πανηγύρια, δημοτικά τραγούδια, μοιρολόγια, αλληλεγγύη, αρχαιοελληνική γραμματεία και πολλά άλλα κοινοτιστικής δομής), η δε οικογένεια προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα μετά τη σαρωτική επίθεση που δέχτηκε από την οικονομική κρίση και τις ανυπολόγιστες ψυχολογικές προεκτάσεις σε γονείς και παιδιά. ένας οικογενειακός ερειπιώνας, που προσπαθεί να σώσει τα υπολείμματά του με τις συντάξεις του παππού και της γιαγιάς / γ σταματόπουλος
η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και συμβάσεων εργασίας αποτελεί θεμελιώδη και απαράβατη προϋπόθεση για να μπει τάξη στο χάος της αγοράς εργασίας και το αίτημα για τόνωση της πλήρης απασχόλησης να αποκτήσει νόημα. τότε, αργά ή γρήγορα και πάντως όχι στο απώτερο μέλλον, μπορεί να επιστρέψει στο προσκήνιο και η συζήτηση για έναν κατώτερο μισθό που, βεβαίως, δεν θα κυμαίνεται στα όρια γειτονικών βαλκανικών χωρών, όπως ήθελε το όνειρο των δανειστών από το 1ο μνημόνιο ή, όπως ήδη τιμώνται οι ελαστικές μορφές απασχόλησης για εκατοντάδες χιλιάδες νέους στη χώρα μας
ας πούμε λοιπόν καθαρά ότι το πρώτο μας βήμα είναι η σωτηρία των ηττημένων ανθρώπων, η βελτίωση της θέσης των εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων και ανέργων, η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, η ελευθερία και στη διαδρομή θα βρούμε το ποιος είναι αυτός ο σοσιαλισμός μας με ελευθερία και δημοκρατία
όχι πως ο καπιταλισμός δεν μπορεί να ξεπερνά τις κρίσεις του, αλλά φαίνεται πια πως κάτι άλλο συμβαίνει. κάτι άλλο συμβαίνει και δυστυχώς με αδύναμες και μη συγκροτημένες και συντονισμένες σε γενικότερο επίπεδο, δυνάμεις του αντίπαλου δέους. και εμείς κάπου στη μέση.
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1007″]
