Πρόκειται για τη γνωστή ρήση ενός εκ των κορυφαίων μνημονιακών δειπνοφιλοσόφων που στοίχειωσε την κοινωνική ζωή αυτής της χώρας, καλώντας τους πολίτες να πληρώσουν ρεφενέ τον λογαριασμό της μίζας, της ρεμούλας, της αρπαχτής και της λεηλασίας των δημόσιων ταμείων.

Η συλλογική μετακύλιση των ευθυνών της χρεοκοπίας ήταν και παραμένει το μέγα άλλοθι των τρωκτικών ενός παρακρατικού συστήματος, που, αφού πλούτισε εις βάρος του ελληνικού λαού, φρόντισε εκ των υστέρων να κόψει την ευθύνη σε ισάριθμες μερίδες, καλώντας μας να περάσουμε όλοι από το ταμείο για την εξόφληση των δικών του γραμματίων στους δανειστές της χώρας.

Οι υπερκοστολογήσεις και οι τριγωνικές συναλλαγές στον χώρο της Υγείας, οι μίζες στα εξοπλιστικά, το πάρτι των εργολάβων στα περίφημα “μεγάλα έργα” και τα θαλασσοδάνεια του τραπεζικού συστήματος ήταν τα κυρίως πιάτα στο μεγάλο φαγοπότι των “κουκουλοφόρων με τα λευκά κολάρα”. Κατά τη διάρκεια των χρόνων της οικονομικής κρίσης και της σκληρής λιτότητας, το “όλοι μαζί τα φάγαμε” ήταν ό,τι πιο άθλιο άκουσε ο ελληνικός λαός σε μια φράση που αντικατοπτρίζει το μέγεθος της πολιτικής χυδαιότητας όσων βαρύνονται με την ευθύνη της χρεοκοπίας.

Κι όμως, αυτή η ευθύνη των ολίγων επιχειρήθηκε να μετατραπεί σε συλλογική. Δεν έφαγαν λίγοι από πολλά, αλλά όλοι από λίγα ήταν το επιχείρημα των τρωκτικών όταν μας κάλεσαν να συμμετάσχουμε στην από κοινού πληρωμή του λογαριασμού.

Συλλογική ευθύνη και συλλογική ενοχή ήταν τα χάπια που μας έγραψαν στην συνταγή ώστε να αντιμετωπίσουν τα συμπτώματα της άγριας λιτότητας και των περικοπών αυτού που βάφτισαν “σπάταλο κράτος”, για να απενοχοποιήσουν τον κρατικοδίαιτο εσμό που, ενώ έφαγε έναν σκασμό, την ώρα του λογαριασμού πετάχτηκε στο περίπτερο για τσιγάρα και δεν τον ξαναείδαμε.

Η βήμα το βήμα αποκάλυψη του σκανδάλου της Novartis είναι ακόμη ένα στοιχείο αποδόμησης του “μαζί τα φάγαμε”, καθώς το “όλοι” δεν είναι και τόσο συλλογικό όσο προσπάθησαν να μας πείσουν, αλλά αρκετά περιορισμένο, σε αριθμό μάλιστα που να αριθμεί μια κλίκα πατριωτών με μεγάλες τσέπες.