Οι τομές για μια σαρωτική αλλαγή στις νοοτροπίες και στα μέχρι σήμερα δεδομένα του πολιτικού συστήματος μπορούν να γίνουν μόνο από την Αριστερά που δεν είναι κολλημένη στις καρέκλες της εξουσίας όπως απεδείχθη περίτρανα με τις περιπτώσεις Αντωνοπούλου- Παπαδημητρίου
Τα τελευταία οκτώ χρόνια οι εργαζόμενοι είδαν τους μισθούς τους να καταποντίζονται και κάθε κεκτημένο να αφανίζεται, δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας να χάνονται. Δημόσιοι λειτουργοί, εκπαιδευτικοί και γιατροί έφτασαν να προσφέρουν ακόμη και εθελοντικά, πληρώνοντας από την τσέπη τους υλικοτεχνικές υποδομές. Η νεολαία μετατράπηκε σε χαμένη γενιά χωρίς προοπτική βλέποντας το μέλλον τους έξω από τη χώρα.
Η κυβέρνηση της Αριστεράς, ως γνήσιο τέκνο της λαϊκής οργής, του αγώνα και της αξιοπρέπειας, επιχείρησε να βάλει τέρμα σε αυτή την καταστροφική περιδίνηση, μέσα σε συνθήκες πρωτόγνωρες που καμία άλλη εκλεγμένη κυβέρνηση στην Ευρώπη δεν αντιμετώπισε. Ο ελληνικός λαός στήριξε τρεις φορές με την ψήφο του αυτό το εγχείρημα, γνωρίζοντας ότι αν υπάρχει κάποια πολιτική δύναμη που μπορεί να οδηγήσει τη χώρα έξω από τα Μνημόνια, αυτή είναι η Αριστερά, ακριβώς διότι αυτό που τη διαχωρίζει από τον υπόλοιπο πολιτικό κόσμο είναι το ηθικό πλεονέκτημα και το όραμα για δικαιοσύνη.
Απέναντι σε αυτόν τον κόσμο το πολιτικό σύστημα οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Η συζήτηση που ξανανοίγει με αφορμή τα επιδόματα που απολαμβάνουν βουλευτές και υπουργοί, περί νόμιμου και ηθικού, δεν αρμόζει στις ανάγκες της εποχής. Με την Αριστερά στην κυβέρνηση, αυτό δεν θα πρέπει να αποτελεί ερώτημα αλλά δεδομένο.
Το τέλος της μνημονιακής επιτροπείας πρέπει να συνοδευτεί από μια σαρωτική αλλαγή στις νοοτροπίες και στα μέχρι σήμερα δεδομένα του πολιτικού συστήματος. Τα βουλευτικά και υπουργικά προνόμια -όπως και προνόμια αιρετών σε δήμους, περιφέρειες, οργανισμούς κ.λπ.- πρέπει να επανεξεταστούν, ως αίτημα δικαιοσύνης. Μακριά από λαικισμούς και αντιπολιτική. Με νηφαλιότητα, επιχειρήματα, σοβαρή μελέτη και με βασικό γνώμονα την προστασία της δημοκρατίας. Μια συζήτηση που θα έπρεπε πρώτα και κύρια να ανοίξει από τους ίδιους τους αριστερούς βουλευτές. Η κατάργηση των φοροαπαλλαγών και η αναγγελθείσα κατάργηση του επιδόματος ενοικίου για τους εξωκοινοβουλευτικούς είναι μικρά βήματα.
Σαφώς και πρέπει οι αιρετοί, βουλευτές, υπουργοί, να είναι καλοπληρωμένοι. Αυτό διασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος προκειμένου η πολιτική της χώρας να μην καθορίζεται από τη χρηματοδότηση των Novartis, των Siemens και από τις μίζες. Επιπλέον, διασφαλίζει πως η δημοκρατία δεν θα αποτελέσει “σπορ” για τις ελίτ, όπως συνέβαινε έναν αιώνα και πλέον πριν.
Οι τομές αυτές μπορούν να γίνουν μόνο από την Αριστερά, που δεν είναι κολλημένη στις καρέκλες της εξουσίας όπως απεδείχθη περίτρανα με τις περιπτώσεις Αντωνοπούλου – Παπαδημητρίου. Μπορεί να το είχαμε ξεχάσει αλλά υπάρχει και η “ευθιξία”. Σε μια αντιπολίτευση που έθρεψε για δεκαετίες το σύστημα της μίζας, της διαφθοράς και του πλουτισμού μέσω της πολιτικής, τέτοιες έννοιες δεν υφίστανται.
