iloveithaki.gr | march 17th 2018
με λίγα λόγια: ποιοι είναι αυτοί, λοιπόν, που θα επαναστατήσουν μέσα στη φεϊσμπουκική και ινσταγκραμική αποχαύνωση των δύο και τριών κινητών τους
σχόλια ημέρας:
ο μεγάλος εχθρός των λαών είναι η δι-εθνική ελίτ των κερδοσκόπων
εάν θέλουμε να μην είμαστε ο ανόητος που του δείχνουν το φεγγάρι και κοιτάει το δάχτυλο, είναι να αντιληφθούμε πως η τρομοκρατία είναι το «δάχτυλο» και πως το «φεγγάρι» ήταν πάντοτε και παραμένει η δι-εθνική ελίτ των κερδοσκόπων, η οποία κινεί τα νήματα της τρομοκρατίας και συγχρόνως, με την κτηνώδη βουλιμία και αδιαφορία για κάθε ανθρώπινη πτυχή της κοινωνικής ζωής, προκαλεί περιφερειακές συρράξεις και ανθρωπιστικές κρίσεις, όπου γης, με στόχο να ελέγξει ξένες πλουτοπαραγωγικές πηγές και να πουλήσει (μαζί με το πετρέλαιο, τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα και το ντισνεϊκό πολιτιστικό μοντέλο) τα οπλικά της συστήματα. Μην γελιόμαστε, βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση με τη συμπυκνωμένη έκφραση ενός επιθετικού οικονομικού και πολιτισμικού ολοκληρωτισμού. Εάν απέμειναν ίχνη πολιτικής αυτονομίας και κοινωνικής εγρήγορσης, είναι η ώρα της αντεπίθεσης. Όχι αύριο. Τώρα. Και στο βατό για μας και κρίσιμο γι’ αυτούς πεδίο της οικονομίας. Με θεσμίσεις (αρκετές από τις οποίες απασχολούν το Ευρωκοινοβούλιο και ζωντανές ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες και στις δυο ακτές τού Ατλαντικού) / νίκου δόικου
η αριστερά χρειάζεται κριτική και στήριξη
Το να πιστεύουμε ότι οι σημερινές τεχνοκρατικά καθορισμένες κοινωνικο-πολιτικές και οικονομικές συνθήκες ομοιάζουν με τις αντίστοιχες συνθήκες του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα είναι επικίνδυνα δογματικό και καταστροφικό. Ποιοι είναι αυτοί, λοιπόν, που θα επαναστατήσουν μέσα στη φεϊσμπουκική και ινσταγκραμική αποχαύνωση των δύο και τριών κινητών τους ή μέσα στην απέλπιδα, άνιση και πανταχόθεν τεχνοκρατικά επιτηρούμενη σημερινή τους κατάσταση, που με καμία προηγούμενη δεν μπορεί να συγκριθεί; Η πολιτική μάχη δεν είναι πλέον μεταξύ κομματικών σχηματισμών, αλλά μεταξύ δύο παγκόσμιων ιδεολογιών, του νεοφιλελευθερισμού και του αριστερού βιοκεντρικού ανθρωπισμού. Είναι μια άνιση μάχη, λόγω της εγγενούς και απάνθρωπης επιθετικότητας του καπιταλισμού, της ανθεκτικότητας και της επιτηδειότητάς του, όπως και των τεχνοκρατικά προηγμένων μέσων που επιτηρητικά, ελεγκτικά και παρεμβατικά αυτός χρησιμοποιεί. Η πολιτική απαιτεί τη συνύπαρξη βασικών ηθικών αρχών και αξιών, και μακάρι να μπορούσε να αναχθεί στην ηθική. Ωστόσο, η πολιτική δεν είναι πρωτίστως ένα ηθικό άθλημα, όπως αυτό απαιτείται σε προσωπικό επίπεδο, αλλά είναι μια τέχνη που κρίνεται με βάση τις προθέσεις, τα υπάρχοντα μέσα, το εφικτό των πραγμάτων, τους τρόπους διεκδίκησης και τα αποτελέσματα. Πιστεύω, λοιπόν, ότι στην άνιση αυτή μάχη η Αριστερά χρειάζεται την ουσιαστική εποικοδομητική μας κριτική και, παρ’ όλες τις αδυναμίες της, τη στήριξή μας / ι ν μαρκόπουλος
με βούρκο αν το μολύνεις… από πού θα πιεις καθαρό νερό
* «Το πρωτάθλημα θα το πάρει αυτή τη χρονιά ο τάδε. Είναι κανονισμένο. Είναι στα ανταλλάγματα για τις πολιτικές υπηρεσίες». * «Από πού είναι κανονισμένο, μπαρμπα-Μήτσο;» τόλμησα να του πω. Δεν μίλησε. Παρήγγειλε και δυο ακόμα τσίπουρα. Ένα για μένα και ένα για εκείνον. Δεν είχε συνηθίσει να κλαίγεται ο μπαρμπα-Μήτσος, ούτε να μιλάει για τον διαιτητή, για στημένα, για επο και τέτοια. Τίποτα. Την ομάδα και την ιστορία ακουμπούσε. Απίστευτο, ο μπαρμπα-Μήτσος δεν θέλει να έρθει στο γήπεδο μετά από χρόνια. Τόσο πολύ πληγώθηκε; Ίσως. Και δεν είναι ο μόνος. Είναι, δυστυχώς, πολλοί και συνεχώς πληθαίνουν. Αρκεί να δει κανείς εικόνα από τις καλές εποχές που στα γήπεδα υπήρχε το αδιαχώρητο. Και αυτό οφείλουν να προλάβουν όσοι αγαπούν το ποδόσφαιρο: Την πλήρη ερήμωσή του ή τον πλήρη ευτελισμό του. Και όπως σωστά λέει ο παππούς Αισχύλος: «βορβόρω δ’ ύδωρ λαμπρόν μιαίνων ούποθ’ ευρήσεις ποτόν» (με βούρκο αν το μολύνεις… από πού θα πιεις καθαρό νερό)/ σπύρος τζόκας
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1287″]
