iloveithaki.gr | march 25th 2018
με λίγα λόγια: η ανάγκη για παγκόσμια ένωση είναι το τρίτο και το τελευταίο βασανιστήριο της ανθρώπινης φυλής
σχόλια ημέρας:
ρουφιάνοι στις γωνιές
τσογλάνια, αλήτες και ρουφιάνοι στις γωνιές
φορούν παράσημα χρυσά για ρουφιανιές.
το μέλλον έρχεται θολό και απατηλό
κι εγώ τους στίχους μου στο τίποτα πουλώ.
αυτά μ’ αρρώστησαν, γιατρέ, με κυνηγούν.
μ’ αυτά πορεύτηκα κι αυτά μ’ αιμορραγούν / μ ελευθερίου
το δίκιο του εργάτη
τελικά τι είναι… νόμος σε αυτόν τον τόπο; σίγουρα δεν είναι νόμος το… δίκιο του εργάτη. Μήπως είναι ό,τι ορίζει το σύνταγμα, ό,τι εισηγείται η εκτελεστική εξουσία και ψηφίζει η Βουλή; Όχι ακριβώς και όχι 
πάντα. Γιατί πολλές φορές κάπου καιροφυλαχτεί, παρεμβαίνει και ενίοτε επιβάλλεται πότε το… δίκιο του ολιγάρχη, πότε του καναλάρχη και σχεδόν πάντα το… δίκιο του Ιεράρχη. Αν μάλιστα όλα αυτά τα «δίκια» συναντήσουν και πρόθυμους λειτουργούς της Θέμιδας, γίνονται το δίκιο του… δικαστή. Όχι αυτού που κόβει ακριβοδίκαια στη μέση το… καρπούζι και αποδίδει δικαιοσύνη υπηρετώντας το σύνταγμα και τους νόμους και σεβόμενος το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Αλλά αυτού που δικάζει με πολιτικά, ιδεολογικά, ακόμα και ταξικά κριτήρια / γ κουτσοκώστας
φύγε και μην ξαναγυρίσεις
… ο ιεροεξεταστής σωπαίνει, περιμένει μια στιγμή την απάντηση του κρατούμενου (χριστού). η σιωπή του, τον βαραίνει. Ο κρατούμενος τον άκουγε όλη την ώρα έχοντας καρφωμένη πάνω του τη διαπεραστική κι ήρεμη ματιά του, φανερά αποφασισμένος να μην του απαντήσει. ο γέρος θάθελε να του πει κάτι, έστω κι αν ήταν λόγια πικρά και σκληρά. ξαφνικά ο κρατούμενος πλησιάζει ήρεμα και σιωπηλός το γέρο και του φιλά τ’ άχρωμα χείλια του. αυτή ήταν όλη κι όλη η απάντησή του. ο γέρος τινάζεται, τα χείλια του τρέμουν. πάει στην πόρτα, την ανοίγει και του λέει : «φύγε και να μην ξαναγυρίσεις πια… ποτέ πια !» και τον αφήνει να φύγει μέσα στα σκοτάδια της πόλης.»/ fyodor mikhailovich dostoevsky
ο ιεροεξεταστής στον χριστό
θυμήσου το πρώτο ερώτημα του σατανά τότε που σε τρεις ερωτήσεις – πειρασμούς δεν απάντησες ! «Βλέπεις αυτές τις πέτρες στην άνυδρη έρημο; Μετάλλαξέ τις σε ψωμιά κι ο κόσμος θα τρέξει να πέσει στα πόδια σου, όμοια σαν ένα κοπάδι πειθαρχημένο κι όλο ευγνωμοσύνη». Μα δε θέλησες να στερήσεις τον άνθρωπο απ’ την ελευθερία του, κι αρνήθηκες, κρίνοντας πως η ελευθερία ήταν κάτι ασυμβίβαστο με την υποταγή που αγοράζεται με ψωμιά. Αποφάνθηκες πως ο άνθρωπος δεν ζει «μόνο με άρτον», μα ξέρεις ότι στ’ όνομα του γήινου αυτού άρτου, το πνεύμα της Γης θα εξεγερθεί εναντίον σου, θ’ αγωνιστεί και θα σε νικήσει … Δεν υπάρχει στο ξαναλέω, πιο αγωνιακή ανάγκη για τον άνθρωπο απ’ το να βρει, όσο γίνεται πιο γρήγορα, ένα πλάσμα που να του παραδώσει αυτή την ελευθερία, που ο δυστυχισμένος κουβαλά στη ράχη του απ’ τη στιγμή της γέννησής του. … Ξέχασες λοιπόν ότι ο άνθρωπος προτιμά την ησυχία του κι ακόμη το θάνατο, απ’ την ελευθερία να ξεχωρίζει το Καλό απ’ το Κακό; Δεν υπάρχει τίποτα πιο γοητευτικό για τον άνθρωπο απ’ το να τον αφήνεις ασύδοτο, μα κι ακόμη τίποτα πιο επίπονο. Μεγάλωσες την ανθρώπινη ελευθερία αντί να την περιορίσεις, κι επέβαλες για πάντα στο ηθικό άτομο τα βασανιστήρια αυτής της ελευθερίας. Θέλησες να σ’ αγαπούν ελεύθερα, να σ’ ακολουθήσουν εθελοντικά οι άνθρωποι γοητευμένοι από σένα. / yodor mikhailovich dostoevsky
