σχολιάζοντας την επικαιρότητα, 27η μάρτη 2018

iloveithaki.gr | march 27th 2018

σχόλια ημέρας:

η αναχαίτιση της διασπάθισης του δημόσιου πλούτου

από τη μια η χώρα με κυβέρνηση της Αριστεράς στο τιμόνι και χωρίς κοινωνική ένταση εξορθολογίζει την οικονομική λειτουργία της και συντονίζεται με τον ευρωπαϊκό σχεδιασμό για την έξοδο από τη κρίση κι αναχαιτίζει  της καλπάζουσα διασπάθιση του δημοσίου πλούτου και από την άλλη κομβικές θεσμικές λειτουργίες αποδιαρθρώνονται από όσους τις κατέχουν και θεματοφύλακες της ομαλής λειτουργίας και της ορθολογικής πορείας της χώρας δείχνουν προς της ανωμαλία, την οπισθοδρόμηση και τον απευρωπαϊσμό. Τα συντηρητικά κόμματα αντί να συνειδητοποιήσουν που οδηγούνται και να αντιδράσουν ενσωματώνουν στην ιδεολογία τους την τοξικότητα της παρακμής, στο  όνομα του φιλελευθερισμού τους και της ψηφολαγνείας τους. Π.χ. ο ιεραπόστολος  της «συμφωνίας αλήθειας»  Κυριάκος Μητσοτάκης κλείνει το μάτι στο σκοταδισμό: πρώτα με την επιβράβευση των ακραίων που εισέβαλαν στη ΝΔ και μετά με την υπόσχεση ότι θα καταργήσει ο ίδιος τη σημερινή νομοθεσία για να μην κουράζεται το ΣτΕ . Γιατί όχι; Ο Αμβρόσιος και ο Σεραφείμ δεν την εγκρίνουν / γ λακόπουλος

«όταν το ψάρι σκαρφαλώσει στη λεύκα»

εχοντας μεγαλώσει σε ένα κλίμα λατρείας του κεμαλισμού, και έχοντας γράψει στο δημοτικό έμμετρα ποιήματα για τη δόξα των προγόνων μου, δεν θα ένιωθα έκπληξη από αυτόν τον μιλιταριστικό παροξυσμό αν δεν συνοδευόταν από μια μακάβρια μαρτυρολογία. Η πρόσφατη σκηνοθεσία σε μια πόλη της Ανατολίας, όπου είδαμε τον «αιώνιο» πρόεδρο του κυβερνώντος κόμματος και τον εξίσου «αιώνιο» πρόεδρο της Τουρκίας να αγκαλιάζουν ένα κοριτσάκι ντυμένο με στρατιωτική στολή και να του εύχονται να γίνει μάρτυρας για να πάει στον Παράδεισο, ήταν αντάξια μια τραγικής φάρσας. Υπάρχουν ευτυχώς ακόμη κάποιες φωνές που καταγγέλλουν αυτό το κλίμα υστερίας τρέλας και υστερίας, αλλά δεν ακούγονται. Η Τουρκία δεν είναι πια, δυστυχώς, αυτό που ήταν. Και δεν θα γίνει αυτό που πρέπει να είναι, δηλαδή μια δημοκρατική και ειρηνική χώρα, αν δεν απαλλαγεί από τον «εθνικό της ήρωα» που εξακολουθεί να υποστηρίζεται από μέρος του πληθυσμού. Μέχρι πότε όμως; Θα ήθελα να μην απαντήσω σε αυτό το ερώτημα επικαλούμενος μια τουρκική παροιμία: «Όταν το ψάρι σκαρφαλώσει στη λεύκα» / νεντίμ γκιουρσέλ (τούρκος συγγραφέας)

[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1301″]