iloveithaki.gr | apr 15th 2018
με λίγα λόγια:
σχόλια ημέρας:
ο πόλεμος δεν είναι η λύση
Ο πόλεμος δεν είναι η λύση για το δράμα του συριακού λαού αλλά θα δημιουργήσει νέα προβλήματα. Μονόδρομος οι διπλωματικές και ειρηνευτικές πρωτοβουλίες και ο ενεργός ρόλος των διεθνών οργανισμών Οι πυραυλικές επιθέσεις στη Συρία μάς βρίσκουν αντίθετους και εγκυμονούν τεράστιους κινδύνους για την ευρύτερη περιοχή, τονίζει σε ανακοίνωση του το γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΟΗΕ είναι ο μόνος αρμόδιος να διενεργήσει τις έρευνες και να παραπέμψει τους ενόχους ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης για την ενδεχόμενη χρήση χημικών όπλων, η οποία συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Ο πόλεμος δεν είναι η λύση για το δράμα του συριακού λαού αλλά θα δημιουργήσει νέα προβλήματα. Μονόδρομος οι διπλωματικές και ειρηνευτικές πρωτοβουλίες και ο ενεργός ρόλος των διεθνών οργανισμών. Είναι αναγκαία η κινητοποίηση των λαών της Ευρώπης και ένα νέο φιλειρηνικό κίνημα που θα αποτρέψει τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, καταλήγει η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ.
επικίνδυνοι και φαιδροί ηγέτες
Μια χορεία επικίνδυνων – ενίοτε και φαιδρών – ηγετών αναδιατάσσει σύνορα, αλλάζει καθεστώτα, υποκαθιστά τη διεθνή Δικαιοσύνη και αυτοχρίζεται προστάτης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όλοι ξέρουμε ότι ο Τραμπ είναι ένας ασταθής και επιρρεπής στην υπερβολή άνθρωπος, καθόλα επικίνδυνος για τη διεθνή ειρήνη και την…δημόσια υγεία, αφού στις προτιμήσεις του κυριαρχούν το παίξιμο με τα πυρηνικά κουμπιά και οι μαζικές φοροαπαλλαγές για τους πλούσιους. Από την άλλη, η wannabe «σιδηρά κυρία» της Βρετανίας, Τερέζα Μέι, όταν κατά την ανάληψη των καθηκόντων της βουλευτής του Σκοτσέζικου Εθνικού Κόμματος την είχε ρωτήσει εάν θα διέταζε ένα πυρηνικό πλήγμα που θα σκότωνε εκατό χιλιάδες αθώους ανθρώπους, απάντησε ανενδοίαστα «ναι» και πρόσθεσε: «όλο το θέμα της αποτροπής είναι να γνωρίζουν οι εχθροί μας ότι είμαστε έτοιμοι να τα χρησιμοποιήσουμε [τα πυρηνικά]»./ τ τσακίρογλου
μετά το μπρέικ, είμαστε και πάλι μαζί
μοναξιά. αβάσταχτη μοναξιά. Αναρωτιέμαι αν δεν υπήρχαν οι οθόνες (κινητών, τάμπλετ, υπολογιστών, τηλεοράσεων), τι θα μας κάναμε; Δεν ζούμε μέσα στην οθόνη, ούτε μέσω αυτής. Ζούμε εξαιτίας της. Και μας κάνει «παρέα». Και είμαστε «ωραία». Χωρίς άλλη παρέα. Εμείς κι εκείνη. «Ξέρεις πώς είναι να ζεις με έναν διαρκή φόβο;» ρώτησε η γενετικά προηγμένη ρεπλίκα τον Δημιουργό – Πατέρα της στην εξαιρετική, σχεδόν θρησκευτική ταινία, Blade Runner. Ο φόβος ήταν πως δεν ήξερε πότε ήταν να πεθάνει. Οπως και εμείς. Και, φυσικά, μετά τον σκότωσε. Οπως και εμείς. Και καλά του κάναμε. Χωρίς Πατέρα πια, νιώθουμε ελεύθεροι. Ελεύθεροι να φοβόμαστε μόνοι. Το Blade Runner βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Φίλιπ Κ. Ντικ, «Το Ηλεκτρικό Πρόβατο». Στον δικό του δυστοπικό κόσμο, που τον μεταφέρει στο 2019 (κοντοζυγώνει η ώρα), δεν υπάρχουν πραγματικά ζώα. Μόνο ηλεκτρικά. Και αυτά μπορούν να τα αποκτήσουν μόνο οι πολύ πολύ πλούσιοι. Η πλέμπα έχει μόνο οθόνες. Και μαζί τους διασκεδάζει, ζει και υπάρχει. Ισως με κάποια μικρά διαλείμματα για διαφημίσεις. Ευτυχώς, δεν κρατάνε πολύ. … Καλωσήρθατε! Μετά το μπρέικ, είμαστε και πάλι μαζί! / νόρα ράλλη
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1328″]
