γίνε ανανάς

Είθισται όταν ανοίγει ο καιρός, ν’ ανοίγουν και τα πουκάμισα. Και μαζί με τα πουκάμισα, είθισται ν’ ανοίγουν και οι ψυχές. Μύχιες σκέψεις και εσωτερικευμένες πεποιθήσεις βγαίνουν στο φως μαζί με τα τριχωτά στέρνα, τα πλούσια μπούστα ή τους αποτριχωμένους θώρακες. Δεν έχεις παρά να γυρίσεις το βλέμμα και πέφτεις πάνω τους. Εξάλλου, είσαι ένας απ’ αυτούς.

Δεν είναι στο χέρι σου, βλέπεις. Ετσι είναι τα καλοκαίρια. Απελευθερωτικά. Ανεμισιάρικα. Ερχεσαι και λύνεσαι, αφήνεσαι, μερικές φορές παρασύρεσαι κιόλας. Ωστόσο, όλα αυτά σου/μας ανήκουν. Περιμένουν στωικά μέσα μας, σαν σε χειμερία νάρκη. Με το που ζεσταίνει το χώμα, σκάνε μύτη μαζί με τα λογιώ λογιώ γλοιώδη ζωύφια της γης: σκουλήκια, σαύρες. Κυρίως, όμως, κατσαρίδες.

Κάπως έτσι το ‘παθε και δαύτος. Δεν βαστήχτηκε. Οχι πως μας έχει συνηθίσει σε πολύ διαφορετικές συμπεριφορές. Ωστόσο, αν κάτι του χρεώνω προσωπικά είναι πως ακόμα δεν έχει πιάσει πάτο. Και μόνο γι’ αυτό είναι άξιος συγχαρητηρίων. Θα μου πεις, έχει και μπόι. Ψαρά μαλλιά, ανοιχτά μάτια και μία κάπως, πώς να το πω…, μετροσέξουαλ συμπεριφορά. Και γυαλιά σοβαρότητας και γλώσσα λιμανιού. Δεν ξέρω για το στέρνο του, μα για τις μύχιες πεποιθήσεις ξέρω. Τις γνωστοποιεί ο ίδιος. Τελευταία, το έκανε από ραδιοφωνικού μικροφώνου. Πού αλλού; Στο Θέμα fm, προχθές το πρωί.

«Σκέφτεστε να ήταν ο Φίλης μέσα στη σπηλιά, πώς θα τον έβγαζαν άραγε;», είπε, χασκογελώντας ο Γιάννης Πρετεντέρης, με αφορμή την επιχείρηση διάσωσης των παιδιών στην Ταϊλάνδη.

Καλοκαίρι είναι. Μήπως από μαϊντανός του νεοφιλελευθερισμού και της απρέπειας, μήπως να γίνει κάτι άλλο πιο… εποχικό; Προτείνω να γίνει ανανάς: στητός, με στέμμα και μαλακός στην καρδιά! Το κιτρινάδι εξάλλου το έχει ήδη.