iloveithaki.gr \ oct 25th 2018
με λίγα λόγια: ο γυιός παπαντωνίου προορίζεται για υποψήφιος της νδ στην μαγνησία, χρησιμοποιώντας όμως το επώνυμο της μητέρας του, δηλαδή το καρτάλης
moto: «δεν προκύπτει κανένα στοιχείο πιθανής τέλεσης ποινικού αδικήματος από τους κυρίους τσοχατζόπουλο και παπαντωνίου, που επί μήνες προσεβλήθησαν και διασύρθηκαν αδίκως» \ βενιζέλος – λοβέρδος
σχόλια ημέρας:
η δημοκρατία δέχεται επίθεση
η παγκοσμιοποίηση, ο άκρατος καπιταλισμός, η ακραία λιτότητα, η ανεργία, οι σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι αυξανόμενες ανισότητες και οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί έχουν αλλάξει ριζικά τη ζωή εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών. Σε αυτό το περιβάλλον αναδύθηκαν ακροδεξιές, λαϊκιστικές φωνές, οι οποίες ενίσχυσαν δραματικά τη ρητορική του μίσους, την ξενοφοβία, την έλλειψη ανοχής σε καθετί διαφορετικό, όπως το φύλο, η θρησκεία, το χρώμα και η εθνικότητα. Η σιωπηλή ανοχή που παρατηρείται στις μέρες μας από τους πολίτες σε όλα αυτά τα φαινόμενα ενθαρρύνει τις δυνάμεις οπισθοδρόμησης, όπως αποτυπώνεται στα ζοφερά εκλογικά αποτελέσματα, τα οποία πιστοποιούν την ακροδεξιά ενίσχυση στην Ευρώπη: στη Σουηδία η ακροδεξιά έφτασε το 17,6%, στη Φινλανδία το 18%, στη Δανία το 21%, στην Αυστρία το 26%, στην Ελβετία το 29%, στη Γαλλία το 13%. Οι πολιτικές λιτότητας, ο διχαστικός λόγος, ο οποίος καλλιεργήθηκε συστηματικά τα τελευταία χρόνια, η διαίρεση των πολιτών σε «εμείς» και «αυτοί», η ισοπέδωση όλων -συλλήβδην-, χωρίς ορατές διαχωριστικές γραμμές, η υποτιθέμενη «αντισυστημική» ψήφος, χωρίς να είναι σαφές τι είναι συστημικό και τι όχι, κλόνισαν τους πυλώνες της ευρωπαϊκής δημοκρατίας. Στις κρίσιμες ευρωεκλογές του 2019 η ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία δεν θα είναι η «ουρά» των εξελίξεων, αλλά, λαμβάνοντας αποστάσεις από συγκυβερνήσεις με νεοφιλελεύθερα ή λαϊκιστικά κόμματα, θα επενδύσει στην προοδευτική προοπτική, με έμφαση στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην ισότητα των φύλων, στη διαγενεακή αλληλεγγύη, στις ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση και στην εργασία για όλους και για όλες.Τώρα και όχι αύριο, με τόλμη και αποφασιστικότητα απαιτείται να οικοδομηθούν ισχυρά τείχη απέναντι στον φασισμό και στο κυνήγι μαγισσών, απέναντι στον φτηνό λαϊκισμό και στο εμπόριο ψέματος και κάλπικης ελπίδας, ώστε να διασφαλίσουμε ένα φωτεινότερο μέλλον…\ ζέφη δημαδάμα
το παλιό σύστημα, που οδήγησε τη χώρα σε πτώχευση
η προφυλάκιση του γιάννου παπαντωνίου έφερε ξανά στο προσκήνιο την έκταση της διαφθοράς που επικράτησε στη χώρα κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Σημίτη. Μετά τον Άκη Τσοχατζόπουλο, ο Παπαντωνίου είναι ο δεύτερος υπουργός Άμυνας της περιόδου Σημίτη που συνδέεται με υποθέσεις διαφθοράς, για να μην αναφερθούμε στον Τ. Μαντέλη ή στις σακούλες της Siemens που ο Θ. Τσουκάτος παραδέχτηκε ότι μετέφερε στο κόμμα. Η ζημιά που προκλήθηκε στο δημόσιο συμφέρον από τις υποθέσεις της Siemens και των εξοπλιστικών είναι φυσικά πολλαπλάσια. Και αυτά είναι μόνο όσα ξέρουμε, γιατί η πραγματική έκταση της τότε διαφθοράς δεν είναι γνωστή. Και υπάρχει βεβαίως και το πάρτι των Ολυμπιακών Αγώνων. Αυτά τα πράγματα δεν είναι, φυσικά, καινούργια. Όμως η κοινωνία τα βλέπει σήμερα υπό διαφορετικό πρίσμα, καθώς μεσολάβησαν η χρεοκοπία του 2010 και η τρομακτική κρίση των Μνημονίων. Και δεν κρίνει μόνο το ΠΑΣΟΚ. Κρίνει συνολικά το παλιό σύστημα, που οδήγησε τη χώρα σε πτώχευση και ζήτησε μετά και τα ρέστα. Σήμερα ο πανικός του παλιού πολιτικού συστήματος είναι περισσότερο από εμφανής. Το ΚΙΝ.ΑΛΛ., που έκτοτε έχει αλλάξει τέσσερα ΑΦΜ, προσποιείται ότι η υπόθεση δεν το αφορά, αλλά βλέπει πίσω από την προφυλάκιση παρεμβάσεις του… αναπληρωτή υπουργού Υγείας. Η Ν.Δ., από την πλευρά της, δυσκολεύεται να κρύψει την ανησυχία της για τη διερεύνηση των σκανδάλων που έρχεται. Και οι δύο μαζί επιχειρούν ηρωική έξοδο ανασύροντας θεωρίες συνωμοσίας με Σόρος και ξαναζεσταμένα fake news με τα δισ. που μας κόστισε ο Βαρουφάκης. Οι ελπίδες του παλιού πολιτικού συστήματος για παλινόρθωση εξανεμίζονται. Ας το πάρουν απόφαση.
τι κκε τι κκι
η πλούσια κληρονομιά του πανίσχυρου Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας έπεσε στα χέρια επιτήδειων οπορτουνιστών που στο όνομα της ανανέωσης και της προσαρμογής στα νέα δεδομένα τη διαχειρίστηκαν με τον χειρότερο τρόπο. Σήμερα σέρνουν τα κουρέλια τους και αναρωτιούνται τι έφταιξε και έγιναν η χλεύη των ηττημένων του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Κάποιοι λίγοι -με βαριές ευθύνες πάντως για τη σημερινή κατάντια της ιταλικής Αριστεράς- προσπαθούν να αρθρώσουν έναν δειλό αυτοκριτικό λόγο, αλλά ο κόσμος, κουρασμένος από τις ίντριγκες, τις παλινωδίες, τις προσωπικές στρατηγικές και αηδιασμένος από τους ταπεινωτικούς συμβιβασμούς των ηγεσιών, έχει πάει σπίτι του ή ψάχνεται με τα Πέντε Αστέρια ή, ακόμη χειρότερα, ακούει ευχάριστα τις δημαγωγικές Σειρήνες του δήθεν αντισυστημικού Σαλβίνι.
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1519″]
