σηκώνουν κεφάλι οι φασίστες. θα ξαναβρεθούμε;

Ακόμη μία χρονιά μεγαλώνει την απόσταση από το 1973, διευκολύνει τη διατύπωση μύθων από τους υβριστές των νεκρών της εξέγερσης και -το χειρότερο- καθιστά για κάποιους βαρετή και απωθητική την απόδοση τιμής.

Κάποια φαινόμενα είναι αναμενόμενα, έως και αποδεκτά, ιδιαίτερα όταν αφορούν νέα παιδιά που βρίσκονται στη μέγγενη της προετοιμασίας για ένα ιδιαίτερα ζοφερό μέλλον.

Είναι τελείως απαράδεκτα, όμως, όταν τείνουν να εκχυδαΐσουν μια πράξη υπέρτατης γενναιότητας από τα τότε παιδιά που βρέθηκαν απέναντι σε άρματα μάχης, σε ελεύθερους σκοπευτές, σε υψηλόβαθμους αξιωματικούς που ασκούσαν τις σκοπευτικές δεξιότητές τους εις βάρος δεκαεξάχρονων.

Όσοι έτυχε να βρεθούμε σε ένα από τα «Πολυτεχνεία» που πρόλαβαν να στηθούν και στα άλλα πανεπιστήμια, σε Πάτρα, Γιάννενα, Θεσσαλονίκη, είχαμε άλλες εμπειρίες, αλλά βιώσαμε και κάτι κοινό: την απίστευτη βία, την απανθρωπιά και την αλαζονεία των μειωμένης κοινωνικής συνείδησης οργάνων του δικτατορικού καθεστώτος εις βάρος των συλληφθέντων φοιτητριών και φοιτητών.

Δεν ξέρω τι θα σκαρφιστούν φέτος οι χουντόφρονες, είτε ανήκουν στα νεοναζιστικά μορφώματα είτε λαθροβιώνουν πολιτικά στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είμαι σχεδόν βέβαιος για το τι θα πράξουν τα διάφορα γκρουπούσκουλα που αυτοτοποθετούνται στην πούρα επαναστατική Αριστερά και καταγγέλλουν όλα μαζί τον ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι μάλιστα τόσο το μένος τους, ώστε συνήθως μαζεύονται σε μια γωνιά και βρίζουν αυτούς που συμμετείχαν τότε στην εξέγερση και επέλεξαν σήμερα να στηρίζουν την πρώτη αριστερή κυβέρνηση αντί να αθροίζονται στο αυτονόητο μέτωπο απέναντι στα φίδια που ήδη έσκασαν από το αβγό και σέρνονται ανάμεσά μας.

Θυμίζω: το Πολυτεχνείο αποτέλεσε όχι μόνο σύμβολο αντίστασης στην τυραννία. Ήταν η συνέπεια μιας συνεργασίας των περισσότερων αντιστασιακών οργανώσεων που είχαν συγκροτηθεί: (ΑντιΕΦΕΕ – ΚΚΕ, Ρήγας Φεραίος – ΚΚΕ εσ., ΑΑΣΠΕ – ΕΚΚΕ, ΟΜΛΕ – ΚΚΕ-μλ κ.ά.). Μπορώ να μιλήσω ακόμη πιο συγκεκριμένα για τη Θεσσαλονίκη: οι παράνομες φοιτητικές οργανώσεις που προανέφερα και παιδιά που αργότερα στελέχωσαν το ΠΑΣΟΚ βρίσκονταν τακτικά, με αποτέλεσμα πρώτα την εκδήλωση στην πλατεία του Χημείου (την ίδια περίοδο που η Αθήνα ζούσε την κατάληψη της Νομικής) και στη συνέχεια τη δραστηριοποίηση στις εθνικοτοπικές ενώσεις (Κρητών, Μακεδόνων – Θρακών, Στερεοελλαδιτών κ.λπ.).

Η κατάληψη και του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης ήταν απόρροια της μετωπικής αντιπαράθεσης με τη χούντα, ασχέτως αν αρκετοί ήταν σίγουροι για την αυταρχική αντίδραση του καθεστώτος. Ο στόχος ήταν η πτώση της χούντας. Το μετά αφορούσε κυρίως όσους λούφαζαν ή συζητούσαν με «ταχυδρόμους» μια ελεγχόμενη από τη χούντα αλλαγή φρουράς.

Στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, αυτό το μέτωπο κρατήθηκε εν μέρει έως και τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, με αντιδεξιά θέση και έκφραση κυρίως στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στον συνδικαλισμό.

Η μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ σε καθεστωτικό κόμμα οδήγησε σε μια μαξιμαλιστική πολιτική συμπεριφορά στα συνδικάτα και στους δήμους, με την Αριστερά να περιχαρακώνεται όχι -έστω- σε ένα κέλυφος, αλλά σε πολλά, με παράλληλους, άρα ασύμπτωτους, δρόμους.

Η σύμπραξη, στη συνέχεια, του ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ., τα Μνημόνια, ο χρηματισμός κορυφαίων στελεχών τους έφεραν τον αφανισμό τής άλλοτε ισχυρότατης κεντροαριστεράς και την εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Οι καλόπιστοι περίμεναν από τις λοιπές αριστερές δυνάμεις, αν όχι να βάλουν πλάτη, να μη συμπαρατάσσονται με τη Δεξιά, να εγκαταλείψουν την τακτική που επανειλημμένα οι αριστεριστές υιοθετούν κι ας μηδενίζει αυτή η συμπεριφορά την όποια δυναμική τους.

Ακόμη χειρότερα: το ΚΚΕ, που δεν δίστασε μαζί με το ΚΚΕ εσ. να δώσουν την εξουσία στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τώρα ξινίζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το φίδι, όμως, μεγαλώνει, αναπαράγεται και διεισδύει παντού. Βλέπουμε παιδιά και εγγόνια προσφύγων να λειτουργούν ρατσιστικά, ακροδεξιούς να αναλαμβάνουν να τσακίσουν την προσέγγιση της χώρας με τους γείτονές της, μικρούς «Αδόλφους» να μολύνουν την ατμόσφαιρα που αναπνέουμε. Βλέπουμε και όλη την Ευρώπη να γυρίζει ξανά στο «μαύρο». Αν όσοι ομνύουν στη δημοκρατία δεν συνασπιστούν, ας μην απορούν κατόπιν. Τα ξαναζήσαμε…