«άμυνα τέλος, τώρα επίθεση»

Επί 3-3,5 χρόνια, από το καλοκαίρι του 2015, η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Συριζαίοι ήταν στην άμυνα. Ο «επώδυνος συμβιβασμός» είναι λίγο ευφημισμός. Επρόκειτο για μια κατραπακιά που υποχρέωσε τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του, τα μέλη και τους φίλους του να προσαρμοστούν σε νέες συνθήκες, για τις οποίες κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος. Όμως σε τέτοιες περιπτώσεις μόνο άμυνα μπορείς να παίξεις. Ή να μην κατέβεις καν στο γήπεδο.

Η άθλια αυτή συνθήκη, που μας ακολούθησε και την ακολουθήσαμε όλα αυτά τα χρόνια, έληξε. Και έληξε με δύο τρόπους: με την έξοδο από τα Μνημόνια, όπως είναι το απολύτως προφανές, αλλά και με τη συμφωνία των Πρεσπών. Η σημασία των Πρεσπών ξεπερνά τη διεθνή της διάσταση, καθώς φαίνεται να αποτελεί και μια μείζονα διαιρετική τομή στα πολιτικά μας πράγματα. Είναι αλήθεια ότι δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί εκ των προτέρων πως η Νέα Δημοκρατία θα παραδιδόταν αμαχητί στους Μακεδονομάχους. Φαίνεται πως έχουμε όχι μόνο έναν ελιγμό του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά και μια συνειδητή μετατόπιση της Ν.Δ. προς τα δεξιά σε όλα τα μέτωπα και με όρους μάλιστα εμφυλιοπολεμικούς.

Γι’ αυτό και τώρα είναι η ώρα της επίθεσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί και κουβαλάει στους ώμους του το σύνολο σχεδόν της δημοκρατικής παράδοσης και των προοδευτικών παρακαταθηκών της ελληνικής κοινωνίας και καλείται να δώσει τη μάχη απέναντι σε μια σκοταδιστική, νεοσυντηρητική Δεξιά. Αυτή η μάχη δίνεται ή θα δοθεί παντού στην Ευρώπη, σε διάφορες παραλλαγές. Στην Ελλάδα είναι όμως στην πιο καθαρή και παραδοσιακή της μορφή.

Επίθεση σημαίνει ότι αυτή τη μάχη ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά θα πρέπει να τη δώσουν με αναπεπταμένες τις σημαίες και εφ’ όλης της ύλης. Δεν χρειάζεται να μεταμφιεστεί και να θυμίζει κάτι «πιο κεντρώο», «πιο σοσιαλδημοκρατικό». Όπως φαίνεται οι Πρέσπες επιδρούν καταλυτικά στον χώρο της Κεντροαριστεράς και απελευθερώνουν δυνάμεις που μπορούν να αναζωογονήσουν τον χώρο αυτόν. Δυνάμεις με τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συνεργαστεί στρατηγικά.