Το ακούμε συχνά τόσο από τα έδρανα τις Βουλής από βουλευτές ,όσο και στον δημόσιο λόγο από στελέχη της Αριστεράς , την «κατηγορία» ότι ο ηγέτης της ΝΔ κος Μητσοτάκης «σύρεται» ή μάλλον παρασύρεται στην ακροδεξιά ατζέντα αλλά και ρητορική των κυρίων Βορίδη , Γεωργιάδη και άλλων συνοδοιπόρων τους ,ενδεχομένως για κοντόφθαλμους εκλογικούς τακτικισμούς.
Τονίζεται άλλωστε με έμφαση από σχολιαστές δημοσιογράφους ότι ο κος Μητσοτάκης έχει ένα άλλο προφίλ, μοντέρνο, δημοκρατικό και φυσικά φιλελεύθερο.
Όμως υπάρχει μια λεπτή λεπτομέρεια που ίσως αξίζει να την ξαναδούμε λίγο πιο προσεχτικά. Είναι προσωπική επιλογή του ηγέτη της Δεξιάς η αξιοποίηση των στελεχών της ακροδεξιάς σε κεντρικούς ρόλους στην κομματική ιεραρχία ,αλλά και στην καθιέρωση της γραμμής τους, ως κυρίαρχη πλέον στην πολιτική γραμμή του κόμματος.
Το ζήτημα της ακροδεξιάς δεν είναι ,ούτε ποτέ ήταν ,οπτική αισθητικής των πραγμάτων αλλά πολιτικό όχημα της παρασιτικής οικονομικής ελίτ που απεγνωσμένα προσπαθεί να αλλάξει τα δεδομένα της πρόσφατης πολιτικής αλλαγής.
Από εργαλείο για «δύσκολες αποστολές» παίρνει πλέον τον κεντρικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα αλλά και στο αφήγημα της δεξιάς του 2019.
Άλλωστε δεν έχει περάσει και πολύ καιρός όπου βασικός σχολιαστής ιδιωτικού καναλιού είχε εκφράσει την ευχή και την πεποίθηση ότι «μια πιο σοβαρή Χρυσή Αυγή θα βοηθούσε τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα.
Οι συνεχείς δηλώσεις στη Βουλή , του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΝΔ , για την αναγκαιότητα νομοθετικών ρυθμίσεων που θα είναι απαγορευτικές για πολιτικά ατυχήματα τύπου 15 δεν μπορούν να αφήνουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο απυρόβλητο καθώς τα γεγονότα αποκαλύπτουν καθημερινά ότι αυτός και μόνο αυτός είναι ο κύριος ιδεολογικός εμπνευστής.
Άλλωστε είναι προσβλητικό και για τον ίδιο τον ηγέτη της Ελληνικής Δεξιάς, να εμφανίζεται πολιτικά θολωμένος και παραστρατισμένος, η στην καλύτερη περίπτωση εξαναγκασμένος από πολιτικές μοιρασιές και συμφωνίες με τον Αντώνη Σαμαρά και την δυναμική φράξια του.
Η επιλογή της ηγεσίας της ΝΔ να συμπορευτεί απόλυτα στο εσωτερικό ακροατήριο με τις πιο ακραίες επικίνδυνες ανιστόρητες φωνές και στο ζήτημα της συμφωνίας των Πρεσπών, είναι στρατηγική και όχι τακτική επιλογή. Δεν ξεκίνησε τυχαία όπως και τυχαία δε λειτούργησαν και αυτή τη φορά τα συστημικά μέσα ενημέρωσης και οι ιδιοκτήτες τους .
