μια αρχή

“Όταν θα πεθάνω, θέλω να με κάψετε”. Το έχουν ζητήσει πολλοί και πολλές από τους αγαπημένους τους ανθρώπους – κι ήταν αναφαίρετο δικαίωμά τους. Κι όταν ήρθε εκείνη η μοιραία ώρα για τον σύζυγο, τη σύζυγο, τα παιδιά ή τους φίλους, πλάι στον πόνο της απώλειας ήρθε να προστεθεί και η τεράστια δυσκολία να ικανοποιήσουν αυτή την τελευταία επιθυμία.

Αυτή την υπόσχεση στον πατέρα, στη μητέρα, στον/η σύντροφο μπορεί να την τηρήσει κανείς σχεδόν σε κάθε χώρα του κόσμου, αλλά όχι στην Ελλάδα. Γι’ αυτό αρχίζει ένας μαραθώνιος συνεννοήσεων, να τρέχεις να αποτεφρώσεις τον άνθρωπό σου στη Βουλγαρία, σε μια ξένη χώρα, χωρίς να μπορούν να συμμετάσχουν στην τελετή οι συγγενείς και οι φίλοι. Δεν φτάνει το πένθος. Χρειάζεται να αντιμετωπίσεις και μια επιπλέον επώδυνη -και δαπανηρή- γραφειοκρατία.

Όλα αυτά, επειδή εδώ και πολλά χρόνια η επίσημη Πολιτεία δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τον σκόπελο της Εκκλησίας, η οποία, ως μη όφειλε, καταφέρνει να επιβάλλει τη θέλησή της.

Η υπογραφή της υπουργική απόφασης για την κατασκευή κέντρου αποτέφρωσης νεκρών στο Ελληνικό είναι μόνο μια αρχή. Μένει να τελειώσει γρήγορα και να λειτουργήσει. Και να υπογραφούν οι αντίστοιχες αποφάσεις σε άλλες πόλεις. Διότι αυτός που ζει στην Καστοριά ή στο Ρέθυμνο και θέλει να αποτεφρώσει τον άνθρωπό του, πάλι θα χρειάζεται μέσα στο πένθος του να οργανώσει ένα μακρινό ταξίδι.

Κ.Μπ.