Τον γύρο του κόσμου κάνει η καταγγελία σφιχτοχέρη Αμερικανού τουρίστα, καταφανώς σκοτσέζικης καταγωγής, που γουστάριζε σαν τρελός χλιδάτες διακοπές στη Μύκονο, παλάβωσε όμως όταν είδε τη λυπητερή, καθότι εννοούσε να τις πληρώσει ο σπαγκομαρίας με τιμές Μαρόκου. Δεν πάει έτσι, κύριος! Αλλο Μαϊάμι κι άλλο Μπραχάμι. Αραξες την αρίδα σου σε πολυθρονάρα κυριλέ μαγαζιού κατά Πλατύ Γιαλό μεριά, φάτσα φόρα στο κύμα, κοζάριζες στα διπλανά τραπέζια επώνυμους και επώνυμες του διεθνούς τζετ σετ, όντας άσημος, παρήγγειλες, καθόσον πεινάλας, έξι μερίδες καλαμαράκια, τα συνόδευσες με ισάριθμες μπίρες-γίγας κι ήθελες να τη βγάλεις δωρεάν.
Ζαβαρακατρανέμια. Ολα αυτά συν τρία κοτόπουλα σίζαρ, δύο νερά και ένας ντοματοχυμός –αμετανόητο αμερικανάκι ο τύπος– χρεώθηκαν 836,20 € μόλις. Τζάμπα πράμα. Τ’ αφεντικό τρελάθηκε. Μπαίνει μέσα ο καταστηματάρχης με τέτοια φθήνια. Τι να πρωτοκαλύψει; Προμηθευτές, μεροκάματα, νοίκια, διακόσμηση, κρυφούς φωτισμούς ή φανερά δημοτικά τέλη; Δεν του φτάνει του φουκαρά το ότι δουλεύει με μηδενικό κέρδος, διασύρεται κι από πάνω από κάτι μουστερήδες εξηνταβελόνηδες.
Ανάρτησε ο εν λόγω πελάτης την καρμιριά του στο Τουίτερ και τον έκανε ρόμπα τον χριστιανό. Βλέπει την απόδειξη στην οθόνη ο κάθε τσίπης και φιλάργυρος, απ’ αυτούς που δεν δίνουν νερό ούτε του αγγέλου τους και του σούρνει τα εξ αμάξης. Χιλιάδες οπισθόβουλοι ακόλουθοι έσπευσαν να λοιδορήσουν τον ταλαίπωρο μαγαζάτορα, κολλώντας του τη ρετσινιά του αισχροκερδούς.
Μου δίνουν, ωστόσο, μια εξαιρετική ιδέα. Τι θα λέγατε να την κάνουμε άπαντες για το Νησί των Ανέμων τούτο το Σαββατοκύριακο; Μπορεί να πληρώσουμε κάπως τσουχτερά τα μουστάκια των καλαμαριών –δεν χάλασε κι ο κόσμος, βρε αδερφέ–, αλλά θα μας έρθει κοψοχρονιά ολόκληρη τετραετία. Ιδού τι κατέβασε η γκλάβα μου: Βρίσκεις τζάμπα εκλογικά ακτοπλοϊκά ίσως και αεροπορικά εισιτήρια –τα κόμματα τα μοιράζουν αφειδώς– και βρίσκεσαι το μεσημεράκι στην Αλευκάντρα να βεβαιωθείς ότι γυρίζουν οι μύλοι.
Πιάνεις ευήλιο και διαμπερές δωμάτιο, που ενδεχομένως στοιχίσει ακριβούτσικα, τακτοποιείς τα ρούχα στην ντουλάπα, φοράς το μαγιό και κατεβαίνεις στην παραλία. Σκας κάνα διακοσάρι για ομπρέλα, ξαπλώστρα και φραπεδιά και απολαμβάνεις το γαλάζιο του Αιγαίου. Μετά την απαραίτητη απογευματινή σιέστα, βολτάρεις στα μαγαζιά κι ύστερα κάθεσαι για φαΐ. Ακατέβατη στο οχτακοσάρι η ταρίφα. Με μικρές παραλλαγές επαναλαμβάνεις το ίδιο πρόγραμμα και την επαύριο.
Αν υπολογίζω σωστά, θα κοστίσει δυο με τρία χιλιάρικα το διήμερο. Τη Δευτέρα το πρωί θα εξαργυρώσεις ξεκούραστος στη δουλειά το μεγάλο σου κέρδος που έγκειται στο ότι αγνόησες τους γιαλαντζί εθνοσωτήρες, τους έγραψες, άλλως πώς, στα παλαιότερα των υποδημάτων σου. Διότι ευρισκόμενοι στη Μύκονο αμελήσαμε προφανώς να ασκήσουμε το εκλογικό μας καθήκον. Και χωρίς την ψήφο μας οι μνηστήρες της εξουσίας δεν υπάρχουν. Γλιτώνουμε έτσι τα επαχθή και ολέθρια μέτρα που σκοπεύουν να εφαρμόσουν παρέα με τους ανάλγητους δανειστές. Λέτε να ’ναι τόσο εύκολο;
