09:20 | 06 Ιουν. 2019
Ελένη Καρασαββίδου
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ’ ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr.
Η συνομιλία του ανθρώπου με το Απόλυτο έχει γεννήσει στο διάβα των αιώνων πολλές τραγωδίες, όπως και πολλούς ηρωισμούς. Πολλές αναγνώσεις του εαυτού και του άλλου. Τώρα επιστρέφει όχι ως συνομιλία του ανθρώπου με το απόλυτο ακριβώς. Μάλλον ως συνομιλία του πιθήκου (συγγνώμη υπέροχα πιθηκάκια μου να σας συγκρίνω με Κρο Μανιόν) με την χυδαιότητα των βολών του και των ονείρων του μάλλον. Να όπως τώρα που στελέχη της μελλοντικής κυβέρνησης τουιτάρουν πως ο Λαμπράκης σκοτώθηκε σε τροχαίο ή πως ο σωφρονισμός των μαρξιστικών αποβρασμάτων στο Μακρονήσι στοίχησε λιγότερο από όσο η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και πως ετοιμάζονται να γ… κομμουνιστικές κ… δες… Άλλωστε ο ίδιος δεν ευχόταν να μην μείνει ούτε ένας Παλαιστίνιος ζωντανός στη Γάζα, ευχόμενος μια ακόμη γενοκτονία; Αύριο δεν θα χει πρόβλημα να το προτείνει για τους Εβραίους, όπως η ιδεολογία του πετυχαίνει πάντα την πιο φαλκιδευμένη κοινωνική συνοχή χρησιμοποιώντας αποδιοπομπαίους τράγους κι άρα καταναλώνοντας με το πολιτικό αζημίωτο Καβαφικούς Βαρβάρους… Πάντως αν και δεν ανήκω σε κόμμα και μια χαρά βλέπω τα λάθη και του ΣΥΡΙΖΑ, εσείς που ανήκετε μήπως να μας λέγατε πόσο στοίχησε η διακυβέρνηση Κωστάκη και Γιωργάκη και πότε σκοπεύουν να δώσουν τα δάνεια τους πριν νοικοκυρέψουν κι εμάς;
Κοιτάξτε! Δεν τους παρεξηγώ! Ξέρεις τι θα πει να πιστεύεις στην εκ Θεού ιεραρχία και να έρχεται το κατώτερο προσωπικό και να σου παίρνει το κράτος (που το χες και τόσο νοικοκυρεμένο κι έντιμο στο κάτω κάτω) για 4 χρόνια; Τρελλαίνεσαι! Έρχεσαι με φόρα για να εκδικηθείς, μα μην ξανατολμήσει κανείς ένα πράγμα… Εξ ου και οι επιλεκτικές διαγραφές του Μητσοτάκη.. «Άσε το μαντρόσκυλο να φοβίζει τα αντίκρυ (ή μάλλον τα δίπλα για να μαστε πιο ειλικρινείς) πρόβατα» σκέφτονται όσοι ματσο-πιθηκίζοντες εννοούν την πολιτική ως ντέρμπι αλλόθρησκων ομάδων… Σαν τους αρχαίους Αθηναίους και τους Μιλήσιους ένα πράγμα… Έχεις κι από δίπλα τα Fake news να νομιμοποιούν τάχα ηθικίστικα τα ιδεολογήματά σου μιλώντας για υπερχρέωση στην προτερα νοικοκυρεμένη χώρα… Έχεις και την εκδοχή της κυβερνώσας αριστεράς που παραδόθηκε με το αζημίωτο στα δικά σου προνομιακά πεδία επενδύοντας κουτοπόνηρα σε εκπροσώπους του λαιφ σταιλ και σε μη αποδομές της ταξικής διαστρωμάτωσης και διαπλοκής, χάνοντας το κοινό που θα την στήριζε στα δύσκολα και μοιράζοντας ψίχουλα σε όσους ειχε ήδη χάσει με κάτι Πρέσπες και κάτι Σύμφωνα Συμβίωσης με άλλα λόγια…
Ο φόβος για το «άλλο», αρχετυπικός αλλά και πολιτικά χειραγωγημένος στο σύνολο της ανθρώπινης ιστορίας, δεν έπαψε ποτέ να επηρεάζει τις αντιλήψεις μας για τον (συλλογικό ή ατομικό μας) εαυτό αλλά και τις προφάσεις μας για τον τρόπο λειτουργίας των πραγμάτων έξω και γύρω μας. Η πολύ βολική ανάθεση του απόλυτου καλού και του απόλυτου κακού σε υπερβατικές οντότητες και «παγκόσμιες συνωμοσίες» έξω από τον εαυτό, άρα έξω από τον χώρο άμεσης ευθύνης μας, αποτελεί ένα πολύ ισχυρό παράδειγμα. Μεταφερμένη αυτή η ανάθεση στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο, δημιούργησε μια αντίληψη για το καλό και το κακό μέσα από απλουστευτικά σχήματα και συμβολισμούς που μας καθησύχαζαν για το άτρωτο του «πολιτισμένου» μας εαυτού και χώρου. Παρ’ όλα αυτά η αρχέγονη ανθρωποφαγία, μεταμφιεσμένη μέσα στις πολυδαίδαλες οικονομικές πολιτικές και θρησκευτικές ιεροτελεστίες του «πολιτισμού», βρίσκει χαραμάδες κι επιστρέφει όποτε χρειαστεί ως ο πιο κρυφός, ο πιο από-ξενος εαυτός μας. Έτσι, βαθιά επικεντρωμένοι στις σβάστικες και στα κτηνώδη κορμιά, ίσως λίγοι, πολύ λίγοι, και λίγες από εμάς να έχουν αντιληφθεί πόσο η Ακροδεξιά (παρούσα διαρκώς σε μια γωνιά αλλά κρατώντας τα προσχήματα άλλοτε) έχει εισχωρήσει πλατιά παντού… Και μην κοιτάτε που πότε πότε (πολύ πότε πότε όμως!) τους διαγράφουν για λόγους πολιτικούς (μπράβο αν ισχύει και σίγουρα ισχύει για κάποιους και κάποιες τους οποίους ευχαριστώ ως πολίτης) ή για μικροπολιτικούς (και σίγουρα ισχύει για άλλους τόσους που δεν θέλουν να διακινδυνέψουν τις προοπτικές και το ίματζ τους προ των πυλών της εξουσίας)… Το θέμα είναι πως δεν τους διαγράφει η κοινωνία. Όχι στον βαθμό που θα έπρεπε. Όχι όπως θα έπρεπε. Θα ήταν πολύ ευκολότερο, λέει ο Εκο, στις ρίζες του πρωτοφασισμού, αν εμφανιζόταν στην παγκόσμια σκηνή κάποιος και έλεγε: «Θέλω να ξανανοίξω το Άουσβιτς, θέλω να παρελάσουν ξανά οι μελανοχίτωνες στις ιταλικές πλατείες. Αλλά η ζωή δεν είναι τόσο απλή. Ο πρωτοφασισμός μπορεί να επιστρέψει με το πιο αθώο προσωπείο». Στην Ελλάδα όπου παρά τις παρθενοραφές αθωότητα δεν υπάρχει, επιστρέφει πάντα με το πιο χυδαίο…
