iloveithaki.gr, 5/7/2025
τι κουμάσια είμαστε
μα τι κουμάσια είμαστε, στ’ αλήθεια;
καθόμαστε στα σπίτια μας στο θιάκι, με ίντερνετ, διατροφολόγο γυμναστήριο και netflix, και νομίζουμε ότι εξελιχθήκαμε.
από τα δέντρα πήγαμε στις σπηλιές, από τις σπηλιές στις πόλεις, από τις πόλεις στις οθόνες –
και μείναμε το ίδιο θεόστραβοι.
στην αρχή ζούσαμε μαζί για να επιβιώσουμε.
να μη μας φάει κάνας λύκος, να μη μας πάρει τη γυναίκα κάνας άλλος από το διπλανό βουνό.
κάναμε κοινότητες, σπιτάκια, θεσμούς.
και μέσα σε όλα, φυτέψαμε και τον πρώτο φόρο.
από τότε μάθαμε να ζούμε ο ένας πάνω στον άλλον
όχι για να μοιραζόμαστε –
αλλά για να κλέβουμε πιο εύκολα.
όσο πιο πολύ μαζευόμαστε, τόσο πιο απομακρυσμένοι γινόμαστε.
οι λίγοι τ’ αρπάζουν.
οι υπόλοιποι χειροκροτάμε – ή αδιαφορούμε, που είναι το ίδιο.
ζούμε σε ένα σύστημα όπου ένας διευθυντής τράπεζας βγαίνει, λέει «όλα πάνε καλά»,
κι εμείς το πιστεύουμε γιατί το είπε με γραβάτα.
καταφέραμε το ακατόρθωτο:
να μετατρέψουμε την εκμετάλλευση σε επιστήμη,
την ανισότητα σε στατιστική,
την κοινωνική σήψη σε “ανάπτυξη”.
κι ενώ δεν μας ψεκάζουν, δεν μας χαλάνε τα εμβόλια, δεν μας κουμαντάρουν παπάδες,
εμείς συνεχίζουμε να φερόμαστε σαν υπνωτισμένοι.
μαζοχιστές του κερατά.
λες και θέλουμε να μας βασανίζουν – όχι από άγνοια, από συνήθεια.
μας κυβερνάνε κάτι ζαβοί με γραμματέα κι instagram
κι εμείς πειθαρχούμε.
λες κι αν σηκώσουμε φωνή, θα μας πάρουν τη σιγουριά.
ποια σιγουριά;
ότι το τέλος του μήνα θα μας βρει λιγότερους;
έχουμε πιάσει πάτο και μας φαίνεται βολικός.
σκάβουμε κι από κάτω μπας και έχει υπόγειο.
και το χειρότερο;
ούτε καν θυμώνουμε.
λέμε “έλα μωρέ, έτσι είναι τα πράγματα”,
λες και τα πράγματα γεννήθηκαν έτσι, δεν τα φτιάξαμε εμείς.
δουλεύουμε για να λιώσουμε τη χοληστερίνη
κι όσο τη λιώνουμε, ανεβαίνει η πίεση – κοινωνική και προσωπική.
κι ύστερα κοιτάμε τα παιδιά μας και λέμε
«μα γιατί δεν θέλουν να μείνουν εδώ;»
γιατί εμείς φτιάξαμε έναν κόσμο που ούτε εμείς δεν αντέχουμε.
και τώρα ζητάμε απ’ τα παιδιά να τον αγαπήσουν.
ε, λοιπόν, ναι.
είμαστε κουμάσια.
με φάτσα ανθρώπου και μυαλό διευθυντή προσωπικού.
και πάμε ολοταχώς για χειρότερα.
εκτός αν…
(αλλά ας μην γελιόμαστε, δεν έχει “εκτός αν”.)
