iloveithaki.gr, 15/82025
η διάκριση και η αδιακρισία. δυο λέξεις που στην αρχή ακούγονται καθωσπρέπει, αλλά μόλις τις δεις στην πράξη, βρωμάνε υποκρισία.
ο διακριτός είναι αυτός που τον ξέρουν όλοι. όχι γιατί έκανε κάτι σπουδαίο, αλλά γιατί έτυχε να είναι πλούσιος, να κρατάει καρέκλα ή να φωνάζουν τα φώτα πάνω του. περνάει και στραβώνει ο λαιμός των άλλων να τον δουν.
ο αδιάκριτος; αυτός που δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του ή, ακόμα χειρότερα, αυτός που χώνει τη μύτη του παντού. το ίδιο ενοχλητικοί και οι δυο.
να θέλεις να είσαι διακριτός δεν είναι κακό. αλλά γιατί; για να νιώσεις άνθρωπος; για να μην σε περνάνε για τον τελευταίο; ή για να δείχνεις ότι είσαι φτιαγμένος από άλλο υλικό από την «πλέμπα»;
ο απλός άνθρωπος ούτε που νοιάζεται για τέτοια. πλούσιος ή φτωχός, θέλει να πίνει τον καφέ του χωρίς να τον μετράνε με το μάτι.
η αδιακρισία είναι το χούι να σκαλίζεις τα ξένα. να πετάς λόγια που δεν χωράνε. να κάνεις πράξεις που δεν σε τιμούν. είναι η αγένεια ντυμένη με μανδύα «ενδιαφέροντος».
η διάκριση μεταξύ ανθρώπων δεν είναι τίποτα άλλο από έπαρση και μάλιστα με μπόλικο ρατσιστικό ζουμί. λες και υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι άνθρωποι.
τη φήμη δεν την κερδίζεις ούτε με τερτίπια ούτε με ρουσφέτια. ούτε με το να μειώνεις τους άλλους. τη φήμη την φέρνει μόνο η δουλειά σου, και αυτή αντέχει στον χρόνο. αλλά ποιος να το καταλάβει αυτό;
«αυτός μεγάλος, εμείς μικροί».
«αυτός πρόκοψε στην αμερική, εμείς πουθενά».
«αυτή τρώει με χρυσά κουτάλια, εμείς με τα χέρια».
«αυτή έχει θαλαμηγό, εμείς ούτε βαρκούλα με κουπιά».
το μοιρολόι της κακομοιριάς.
και μετά έρχεται η ατάκα της ζηλοφθονίας. «ναι, αυτός τα κατάφερε, αλλά αυτή τι το παίζει;». λες και η χαρά του άλλου πρέπει να περνάει πρώτα από έγκριση.
ίσως τελικά όλα να είναι ένα κοκτέιλ αλαζονείας, υπεροψίας και βαρβάτου κόμπλεξ.
σε μικρές κοινωνίες, όπως το θιάκι, αυτά δεν κρύβονται. οι ντόπιοι, άνθρωποι ταξιδεμένοι, λιτοί. λίγοι ζουν με ρουσφέτια και αρπαχτές. λίγοι θέλουν να φαίνονται.
κομπλεξισμός: η τέχνη να μικραίνεις τους άλλους για να νομίζεις ότι ψηλώνεις.
