iloveithaki.gr, 7/10/2025
γράφει ο νιόνιος ο μανιάς του μήδη
στις δημοκρατικές πόλεις της αρχαίας κλασικής ελλάδας υπήρχαν θέατρα
μα έλειπαν οι πλάκες στους δρόμους
οι άμαξες χτυπούσαν και οι πλούσιοι έβριζαν στο δρόμο προς το θέατρο
στην αθήνα μισοί πολίτες, μισοί δούλοι
στη σπάρτη ακόμα χειρότερα, οκτώ δούλοι για κάθε ελεύθερο
το θέατρο ήταν για τους πολίτες, ιερή γιορτή
οι φτωχοί είχαν το θεωρικόν, εισιτήριο από το ταμείο
οι δούλοι όχι· μόνο αν το ήθελε ο κύριος
έξω, στην πόρτα, πάντα θεατές μα ποτέ καλεσμένοι
επιτέλους ξημέρωσε η μέρα του θεάτρου
ο ήλιος πιο καθαρός από τους δρόμους
που είναι γεμάτοι λακκούβες
οι άμαξες σπάνε τις ρόδες
μα οι πλούσιοι βιάζονται να προλάβουν θέση στην πρώτη σειρά
οι δούλοι κρατούν τα παιδιά
κουβαλούν τα σκαμνιά
εκείνοι δεν έχουν εισιτήριο
ούτε θεωρικόν
βλέπουν απ’ έξω τον αριστοφάνη να γελάει
να δείχνει τους δρόμους χωρίς πέτρες
και τους πολίτες να φοβούνται
μην ξυπνήσουν οι ίδιοι οι δούλοι
και ρίξουν το δήμο ανάσκελα
μα οι πολίτες χαμογελούν
δεν βαριέσαι λένε
θα ρίξουμε χρήμα στον πολιτισμό
να φέρουμε ξένους, τουρίστες, θεάματα
να φάνε οι ίδιοι και οι ίδιοι
να γράψουμε ιστορία με χορηγίες
καινούρια σκηνικά για τον θεό διόνυσο
μα όχι καινούριοι δρόμοι
όχι καθαρό νερό
όχι λιμάνι που δεν μυρίζει βόθρο
και τότε ο αριστοφάνης σηκώνεται
χτυπά το ραβδί στη σκηνή
και φωνάζει:
«ω δήμε, ω μεγάλε και ένδοξε
που νίκησες τους περσες
μα έχασες από τις λακκούβες»
κι έτσι η καθημερινότητα όλα τα σβήνει
ακόμα και τις νίκες
υγ: μυθοπλασία με παραλληλισμό
αληθινά στοιχεία + μυθική πλοκή + σατιρικό σχόλιο
