εμείς και οι άλλοι

iloveithaki.gr, 13/11/2025

ένα άρθρο γνώμης του νιόνιου του μανιά του μήδη που τα βάζει με τον εγωισμό, την πονηριά και το «δε βαριέσαι» που μας κρατάει πίσω.

υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι.
αυτοί που κοιτάζουν μόνο το τομάρι τους.
και αυτοί που νοιάζονται για όλους.

οι πρώτοι πιστεύουν πως αν σωθούν μόνοι τους, σώθηκε ο κόσμος.
η οικογένεια, η τσέπη, η πάρτη τους.
ό,τι γίνει γύρω τους, αδιάφορο.
οι δεύτεροι ξέρουν πως αν δεν είναι όλοι καλά, δεν είναι κανείς.

οι μεν ψηφίζουν πάντα δεξιά ή άκρα δεξιά.
οι άλλοι ψηφίζουν ό,τι να ’ναι, αρκεί να δουν μια ελπίδα.

η πονηριά του πρώτου τύπου είναι σαν φίδι.
στο τέλος γυρίζει και τους δαγκώνει.
και την πληρώνουν τα παιδιά τους.
γιατί αυτοί δεν ακούνε τίποτα. ούτε θεό.

κράτη όπως η σουηδία και η φινλανδία έστησαν κοινωνικό κράτος.
έπεσαν, σηκώθηκαν, το διόρθωσαν.
στην ελλάδα όμως…
με την ιστορία μας, την τουρκοκρατία, τους κατακτητές…
ο λαός φοβήθηκε.
έγινε καχύποπτος.
εαυτούλης.
και αυτό πονάει. πολύ.

το “ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε, κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας”
έγινε σύνθημα.
και σήμερα το πληρώνουμε.
η κοινωνία στα πατώματα.
τα συμφέροντα μας ρουφάνε το μεδούλι.
και εμείς χαζεύουμε.

μια τηλεόραση, μια τοστιέρα, ένας φραπέ.
και άσε τον κόσμο να καίγεται.

ζούμε μία φορά.
δεύτερη ευκαιρία δεν έχει.

ο στηβ μπέζος είπε πως η εφευρετικότητα θα είναι το τελευταίο μας όπλο απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη.
στην ελλάδα όμως η εφευρετικότητα έγινε πονηριά.
το “να τη φέρω στον άλλο”.
κι ίσως αυτό να μας ρίχνει στο πάτο.

συμβαίνει παντού.
και στο νησί που ζω.
κανείς δεν πάει πίσω.

μα πάντα να θυμάστε κάτι.
πάντα υπάρχει κάποιος πιο πονηρός από εσάς.
και στο τέλος μένεις
με τίποτα στο χέρι.

Ο τρελός

Χορεύει ο κόσμοσ ξέφρενα
Καθένασ στο ρυθμό του
Για να ‘βρει ταίρι ένασ τρελόσ
Πουλάει τον εαυτό του

Αν δεν πιστεύεισ μη ρωτάσ
Κι αν δεν ακούσ μη με κοιτάσ
Αν δε φαντάζεσαι φωτιέσ
Με κάρβουνα μην παίζεισ

Εχ
Γυρνάει ο κόσμοσ γρήγορα
Και γίναμε όλοι σκλάβοι
Κι ένασ τρελοσ φρένο πατά
Τον κόσμο να προλάβει
Αν δεν μπορείσ να προσκυνάσ
Κι αν όλα τα κατέχεισ
Τον κόσμο σου να κυβερνάσ
Μα σ’ αγκαλιέσ μην πέφτεισ

Μεγάλα ψέματα μη λεσ
Γιατί θα τα πιστέψεισ
Για τον ψηλό σου το λαιμό
Χίλιεσ θηλειέσ θα πλέξεισ

Εχ
Ξεχνάει ο κόσμοσ στη στιγμή
Και ιστορίεσ γράφει
Την πόρτα κλείνει ο τρελόσ
Μήπωσ και δει τα λάθη
Άμα δεν νιώθεισ μη μιλάσ
Σώπα και μη δικάζεισ
Χίλια κεφάλια πέφτουνε
Όταν εσύ δειλιάζεισ

Αν δεν πιστεύεισ μη ρωτάσ
Κι αν δεν ακούσ μη με κοιτάσ
Αν δε φαντάζεσαι φωτιέσ
Με κάρβουνα μην παίζεισ