iloveithaki.gr, 21/3/2026
δύση πάνω από το ιόνιο, του νιόνιου του μανιά του μήδη
η θάλασσα του ιονίου
ήταν πάντα ήσυχη.
όχι ακίνητη.
αλλά ήσυχη.
καράβια περνούσαν.
ψαράδες γύριζαν.
τουρίστες κοιτούσαν το μπλε.
και κάπου εκεί…
άρχισαν να ακούγονται άλλα.
μπλοκ 2.
γεωτρήσεις.
εταιρείες.
μακριά, λένε.
στην κέρκυρα.
μα η θάλασσα δεν έχει μακριά.
κάποιοι θυμόμαστε.
στο πλατυγυάλι, στον αστακό,
ένα γεωτρύπανο δεμένο μέσα.
κι ένα άλλο έξω, φουνταρισμένο.
σαν να περίμενε.
τότε το είδαμε σαν κάτι περαστικό.
σαν εικόνα παράξενη.
αλλά δεν ήταν.
ήταν το πρώτο σημάδι
ότι η θάλασσα αλλάζει χρήση.
και τώρα;
λένε πως είδαν γεωτρύπανο
ανάμεσα ζάκυνθο και κεφαλονιά.
κανείς δεν το επιβεβαιώνει.
και λογικό.
αν υπήρχε κανονικό rig εκεί,
θα ήταν μεγάλη είδηση.
γιατί εκεί κάτω,
ανάμεσα στα δύο νησιά,
είναι η καρδιά του ιονίου.
η απόσταση μικρή.
μόλις λίγα μίλια.
εκεί δεν κρύβονται τέτοια πράγματα εύκολα.
άρα τι είδαν;
ίσως πλοίο.
ίσως ερευνητικό.
ίσως κάτι που πέρασε.
αλλά η ουσία δεν αλλάζει.
γιατί πριν φανεί το γεωτρύπανο,
φαίνεται η σκιά του.
το ιόνιο μπαίνει στο παιχνίδι.
όχι αύριο.
αλλά ήδη ξεκίνησε.
πρώτα έρχονται τα σχέδια.
μετά τα πλοία.
μετά τα λιμάνια.
και στο τέλος… η τρύπα.
και τότε αλλάζει η θάλασσα.
όχι μόνο στο σημείο.
σε όλη την περιοχή.
κι εμείς στο θιάκι;
ακόμα βλέπουμε καθαρό ορίζοντα.
μπουνάτσα.
λίγα σκάφη.
λίγα λεφτά.
πολύ τρέξιμο.
και λέμε:
“είναι μακριά”.
αλλά η θάλασσα δεν έχει σύνορα.
ούτε αποστάσεις.
ό,τι ξεκινά στο ιόνιο,
αργά ή γρήγορα…
περνά κι από μας.
επιμύθιο (θιακό)
η θάλασσα δεν αλλάζει απότομα.
αλλά όταν αλλάξει…
δεν γυρίζει πίσω.
κι ένα τραγουδάκι για την προσευχή ενός παιδιού…
