όταν πέφτουν οι δημοσκοπήσεις, ανεβαίνουν οι σημαίες;
Υπάρχει ένας παλιός κανόνας της πολιτικής.
Όταν όλα πάνε καλά, οι κυβερνήσεις μιλούν για την οικονομία.
Όταν όλα πάνε άσχημα, η οικονομία… περιμένει.
Ξαφνικά εμφανίζονται έκτακτα δελτία.
Κρίσεις.
Απειλές.
Εχθροί.
Εκρήξεις.
Μεγάλα γεγονότα.
Και φυσικά, η καθημερινότητα του πολίτη παίρνει άδεια.
Δεν εξαφανίζεται.
Απλώς βγαίνει από το πρώτο θέμα.
Ο άνθρωπος που χθες υπολόγιζε αν του φτάνουν τα χρήματα για το σούπερ μάρκετ, σήμερα συζητάει ποιος έβαλε τα γκαζάκια, ποιος απείλησε ποιον, ποιος θα κερδίσει το Μουντιάλ και ποιος θα κάνει την πιο σκληρή δήλωση.
Το ψωμί όμως κοστίζει ακριβώς το ίδιο.
Ίσως και λίγο παραπάνω.
Η ιστορία είναι γεμάτη από κυβερνήσεις που, όταν στριμώχνονταν, αναζητούσαν μια μεγάλη ατζέντα.
Οι αρχαίοι Ρωμαίοι το είχαν κάνει επιστήμη.
«Άρτος και θεάματα.»
Δώσε στον λαό λίγο ψωμί και πολύ θέαμα.
Αν δεν φτάνει το ψωμί, αύξησε το θέαμα.
Στον εικοστό αιώνα, πολλές κυβερνήσεις χρησιμοποίησαν τον φόβο και τον εσωτερικό ή εξωτερικό εχθρό για να συσπειρώσουν την κοινωνία.
Οι Ναζί αξιοποίησαν τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ για να παρουσιάσουν τους πολιτικούς αντιπάλους ως υπαρξιακή απειλή και να περιορίσουν θεμελιώδεις ελευθερίες.
Λίγα χρόνια αργότερα, το επεισόδιο του Γκλάιβιτς χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για την εισβολή στην Πολωνία.
Η στρατιωτική χούντα της Αργεντινής, βυθισμένη στην οικονομική κρίση, επένδυσε στον πόλεμο των Φώκλαντ ελπίζοντας ότι η σημαία θα έκανε τους πολίτες να ξεχάσουν το άδειο πορτοφόλι.
Η ιστορία δεν λέει ότι αυτό πετυχαίνει πάντα.
Λέει όμως ότι δοκιμάζεται ξανά και ξανά.
Δεν χρειάζεται να κατασκευάζεις κάθε κρίση.
Αρκεί να εκμεταλλευτείς εκείνη που εμφανίζεται.
Και αν δεν υπάρχει αρκετός θόρυβος…
η πολιτική ξέρει πάντα να τον αυξάνει.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι όλες οι φθαρμένες κυβερνήσεις, ανεξάρτητα από ιδεολογία, μοιάζουν μεταξύ τους.
Η αντιπολίτευση φταίει.
Οι ξένοι φταίνε.
Οι δημοσιογράφοι φταίνε.
Οι δικαστές φταίνε.
Οι προηγούμενοι φταίνε.
Οι επόμενοι φταίνε.
Όλοι φταίνε.
Εκτός από εκείνον που κυβερνά.
Κι όσο ο πολίτης κοιτάζει την τηλεόραση, δεν κοιτάζει την απόδειξη του σούπερ μάρκετ.
Όσο μετράει δηλώσεις, δεν μετράει τα ευρώ που του λείπουν.
Όσο θυμώνει με τον «εχθρό», ξεχνάει να ρωτήσει γιατί ο μισθός του αγοράζει κάθε μήνα λιγότερα.
Ίσως αυτή να είναι η πιο παλιά πολιτική τέχνη.
Όχι να λύσεις το πρόβλημα.
Να αλλάξεις τη συζήτηση.
Γιατί μια κοινωνία που συζητά για τον φόβο, δεν συζητά για την ακρίβεια.
Και μια κοινωνία που χειροκροτεί τα θεάματα, σπάνια ζητά λογαριασμό.
Η ιστορία αλλάζει πρόσωπα.
Οι μέθοδοι, όμως, έχουν εκπληκτική μνήμη.
— δδμανιάς
«Οι οθόνες αλλάζουν εικόνες.
Η Δραπετσώνα θυμίζει ότι, πίσω από κάθε μεγάλη είδηση, υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος που αγωνίζεται να ζήσει με αξιοπρέπεια.
Και αυτός είναι ο πρωταγωνιστής που σπάνια γίνεται πρώτο θέμα.» δδμανιάς
