Τα τελευταία χρόνια η τεχνητή νοημοσύνη μπήκε στη ζωή μας με ταχύτητα που ελάχιστοι είχαν προβλέψει.
Γράφει κείμενα.
Μεταφράζει.
Δημιουργεί εικόνες.
Αναλύει δεδομένα.
Βοηθά γιατρούς, μηχανικούς, δικηγόρους, μαθητές, ερευνητές και επιχειρήσεις.
Άλλοι τη φοβούνται.
Άλλοι τη θεωρούν το μεγαλύτερο τεχνολογικό επίτευγμα της εποχής μας.
Ίσως όμως το πραγματικό ερώτημα να είναι διαφορετικό.
Δεν είναι αν η τεχνητή νοημοσύνη είναι καλή ή κακή.
Καμία μεγάλη εφεύρεση δεν ήταν ποτέ από μόνη της ηθική ή ανήθικη.
Η φωτιά μπορεί να ζεστάνει ένα σπίτι ή να το κάψει.
Το μαχαίρι μπορεί να σώσει μια ζωή στο χειρουργείο ή να αφαιρέσει μια ζωή.
Το ίδιο συμβαίνει και με την τεχνητή νοημοσύνη.
Η ηθική δεν βρίσκεται στις μηχανές.
Βρίσκεται πάντα στον άνθρωπο που τις χρησιμοποιεί.
Ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι ότι μια μέρα οι υπολογιστές θα σκέφτονται σαν άνθρωποι.
Ο πραγματικός κίνδυνος είναι να σταματήσουν οι άνθρωποι να σκέφτονται μόνοι τους.
Να συνηθίσουμε να ζητάμε έτοιμες απαντήσεις.
Να πάψουμε να αμφισβητούμε.
Να πάψουμε να ερευνούμε.
Να πάψουμε να δημιουργούμε.
Η σκέψη είναι ο πυρήνας της ανθρώπινης ελευθερίας.
Όποιος σκέφτεται, μπορεί να διαφωνήσει.
Μπορεί να αμφισβητήσει.
Μπορεί να δημιουργήσει κάτι που δεν υπήρχε χθες.
Αυτό δεν μπορεί να το αντικαταστήσει καμία μηχανή.
Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να μας εξοικονομήσει αμέτρητες ώρες εργασίας.
Το ερώτημα είναι τι θα κάνουμε αυτόν τον χρόνο.
Θα τον σπαταλήσουμε μπροστά σε μια ακόμη οθόνη;
Ή θα τον αφιερώσουμε στη γνώση, στη δημιουργία, στην οικογένεια, στη φύση, στον πολιτισμό και στους ανθρώπους που αγαπάμε;
Εκεί βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση της εποχής μας.
Η τεχνητή νοημοσύνη δεν πρέπει να γίνει υποκατάστατο της σκέψης.
Πρέπει να γίνει εργαλείο που θα απελευθερώνει τη σκέψη.
Να μας απαλλάσσει από τις επαναλαμβανόμενες εργασίες, ώστε να έχουμε περισσότερο χρόνο για όσα μόνο ο άνθρωπος μπορεί να κάνει.
Να ονειρεύεται.
Να αμφιβάλλει.
Να ερωτεύεται.
Να δημιουργεί.
Να αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του.
Γιατί καμία μηχανή δεν έχει συνείδηση.
Δεν έχει ευθύνη.
Δεν αγαπά.
Δεν πονά.
Δεν νιώθει ενοχές.
Δεν μπορεί να αποφασίσει τι είναι δίκαιο.
Αυτά παραμένουν αποκλειστικά ανθρώπινα.
Ίσως λοιπόν η μεγαλύτερη πρόκληση να μην είναι η εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης.
Ίσως να είναι η εξέλιξη του ίδιου του ανθρώπου.
Αν χρησιμοποιήσουμε αυτή τη νέα δύναμη με σοφία, μπορεί να ανοίξει έναν νέο δρόμο γνώσης και δημιουργίας.
Αν όμως της παραδώσουμε τη σκέψη μας, τότε δεν θα έχουμε χάσει από τις μηχανές.
Θα έχουμε χάσει από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Γιατί η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να λύσει ένα δύσκολο πρόβλημα.
Μπορεί να προτείνει μια λύση.
Μόνο ο άνθρωπος όμως μπορεί να αποφασίσει αν αυτή η λύση υπηρετεί τον άνθρωπο.
Η τεχνητή νοημοσύνη δεν πρέπει να αντικαταστήσει τη σκέψη μας.
Πρέπει να της δώσει περισσότερο χρόνο.
— δδμανιάς
Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που εργαζόμαστε.
Δεν πρέπει όμως να αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε.
Ο «Τίγρης» του Γιώργη Στρατάκη μάς θυμίζει ότι η μεγαλύτερη δύναμη του ανθρώπου δεν βρίσκεται στην τεχνολογία που δημιουργεί, αλλά στην ψυχή που τη χρησιμοποιεί.
Οι μηχανές θα γίνονται ολοένα και εξυπνότερες.
Το μεγάλο στοίχημα είναι να μη γίνουμε εμείς φτωχότεροι σε κρίση, συνείδηση και ανθρωπιά.
— δδμανιάς
