Γύρισε σχεδόν όλο τον κόσμο.
Είδε ανθρώπους να δουλεύουν στα λιμάνια της Αργεντινής, στα ναυπηγεία της Ιαπωνίας, στα εργοστάσια της Ευρώπης, στις φτωχογειτονιές της Ασίας.
Άλλοι μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες.
Άλλοι είχαν διαφορετικό χρώμα.
Άλλοι προσεύχονταν σε άλλον θεό.
Στην αρχή νόμιζε πως οι διαφορές ήταν μεγάλες.
Όσο όμως περνούσαν τα χρόνια, άρχισε να βλέπει κάτι άλλο.
Πίσω από κάθε πρόσωπο υπήρχε η ίδια αγωνία.
Να επιστρέψει ο άνθρωπος το βράδυ στο σπίτι του.
Να φέρει λίγο ψωμί.
Να μεγαλώσει τα παιδιά του.
Να αφήσει κάτι καλύτερο απ’ αυτό που παρέλαβε.
Κάποτε θυμήθηκε τους Θιακούς που άφησαν το μικρό τους νησί και βρέθηκαν στη Μπράιλα, στον Δούναβη.
Άνθρωποι άγνωστοι στην ιστορία.
Άνθρωποι που τράβηξαν σλέπια κόντρα στο δυνατό ρεύμα του ποταμού.
Δεν τραβούσαν μόνο ένα φορτίο.
Τραβούσαν το όνειρο μιας οικογένειας.
Το όνειρο ενός σπιτιού.
Το όνειρο μιας καλύτερης ζωής για τα παιδιά τους.
Κάποια μέρα στάθηκε και κοίταξε ένα ζώο που κοιμόταν.
Σκέφτηκε πως ίσως και τα ζώα ονειρεύονται.
Η επιστήμη λέει ότι πολλά από αυτά πράγματι ονειρεύονται.
Τι βλέπουν όμως στα όνειρά τους, κανείς δεν το γνωρίζει.
Ίσως να ονειρεύονται τροφή.
Ασφάλεια.
Τον μικρό τους κόσμο.
Ο άνθρωπος όμως ονειρεύεται και κάτι ακόμη.
Ονειρεύεται αυτά που δεν υπάρχουν ακόμη.
Ένα σπίτι που θα χτίσει.
Ένα παιδί που θα μεγαλώσει.
Ένα χωράφι που θα καλλιεργήσει.
Ένα καράβι που θα ταξιδέψει.
Ένα τραγούδι που θα γράψει.
Έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που βρήκε.
Ίσως να μην προλάβει ποτέ να τον δει.
Κι όμως, συνεχίζει να παλεύει.
Ίσως εκεί να βρίσκεται όλη η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.
Όχι στα παλάτια.
Όχι στους πολέμους.
Όχι στους βασιλιάδες.
Αλλά στα όνειρα των απλών ανθρώπων.
Γιατί κάθε σπίτι, κάθε γέφυρα, κάθε πλοίο, κάθε βιβλίο, κάθε ανακάλυψη, γεννήθηκε δύο φορές.
Μία ως όνειρο.
Και ύστερα ως πραγματικότητα.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη διαφορά του ανθρώπου από όλα τα άλλα πλάσματα.
Δεν αρκείται να ζει.
Ονειρεύεται αυτά που δεν υπάρχουν ακόμη.
Και πολλές φορές αφιερώνει ολόκληρη τη ζωή του για να τα κάνει πραγματικότητα.
— δδμανιάς
Το βόδι ονειρεύτηκε χορτάρι.
Το πουλί έναν ήσυχο κλωνάρι.
Το ψάρι κοράλια.
Κι ο άνθρωπος;
Ένα σπίτι που δεν είχε.
Ένα καράβι που θα έφευγε.
Έναν κόσμο λίγο καλύτερο
απ’ αυτόν που βρήκε.
Ίσως γι’ αυτό
ο πολιτισμός δεν γεννήθηκε
από τη δύναμη.
Γεννήθηκε
από τα όνειρα
των απλών ανθρώπων.
— δδμανιάς
