Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια από τα μνημόνια.
Οι κυβερνήσεις άλλαξαν.
Οι υπουργοί άλλαξαν.
Οι επίτροποι στις Βρυξέλλες άλλαξαν.
Αυτό που δεν άλλαξε είναι η φιλοσοφία.
Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται περισσότερο ως ισολογισμός παρά ως κοινωνία.
Τα χρόνια των μνημονίων χιλιάδες ελληνικές οικογένειες έχασαν την περιουσία τους.
Σήμερα, η ίδια πολιτική συνεχίζεται με διαφορετικά ονόματα.
Τα δάνεια πέρασαν από τις τράπεζες στα funds.
Και μαζί τους πέρασε και μια τεράστια δύναμη πάνω στις ζωές των ανθρώπων.
Όταν ένας πολίτης βρίσκεται απέναντι σε ένα διεθνές επενδυτικό κεφάλαιο, η ισορροπία δεν υπάρχει.
Το fund αγοράζει ένα δάνειο με μεγάλη έκπτωση.
Ο πολίτης, όμως, συχνά δεν έχει τη δυνατότητα να εξαγοράσει το ίδιο του το σπίτι με αντίστοιχους όρους.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό.
Πλειστηριασμοί.
Απώλεια περιουσίας.
Ανασφάλεια.
Ολόκληρες οικογένειες που βλέπουν τον κόπο μιας ζωής να κινδυνεύει.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι τράπεζες πρέπει να λειτουργούν και ότι τα δάνεια πρέπει να αποπληρώνονται.
Η δημοκρατία όμως οφείλει να προστατεύει και τον πολίτη.
Όταν η νομοθεσία δημιουργεί την αίσθηση ότι τα δικαιώματα των τραπεζών και των funds υπερισχύουν διαρκώς των δικαιωμάτων της κοινωνίας, τότε η εμπιστοσύνη στους θεσμούς κλονίζεται.
Η Ευρώπη ιδρύθηκε για να υπηρετεί τους λαούς της.
Όχι μόνο τις αγορές.
Όχι μόνο τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς.
Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει πραγματικά να μιλά για κοινωνική συνοχή, οφείλει να αποδείξει ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια αξίζει όσο και οι τραπεζικοί ισολογισμοί.
Γιατί μια Ευρώπη που προστατεύει πρώτα το κεφάλαιο και ύστερα τον άνθρωπο κινδυνεύει να χάσει εκείνο που της έδωσε νόημα:
την εμπιστοσύνη των ίδιων των λαών της.
— δδμανιάς
«Τα λόγια και τα χρόνια» δεν είναι τραγούδι για την Ευρώπη ούτε για τα μνημόνια. Είναι όμως ένα τραγούδι που θυμίζει πως οι υποσχέσεις κρίνονται από τα έργα και πως ο χρόνος αποκαλύπτει την αλήθεια. Όταν οι λαοί πληρώνουν το κόστος και οι ισχυροί διατηρούν τα προνόμιά τους, τότε τα λόγια χάνουν το βάρος τους και μένουν μόνο τα χρόνια που πέρασαν. Ίσως γι’ αυτό η φράση “Παρασκευή το βράδυ του φονιά” ακούγεται σαν μια σκοτεινή υπενθύμιση ότι υπάρχουν νύχτες όπου δεν δολοφονούνται μόνο άνθρωποι· δολοφονούνται και ελπίδες, όνειρα και η εμπιστοσύνη ενός λαού.* δδμανιάς
