Μια σκέψη κάνω. Όχι έναν κανόνα.
Μήπως η φύση και η μακρά ανθρώπινη ιστορία έμαθαν τη γυναίκα να κοιτάζει τη ζωή περισσότερο όπως είναι, ενώ άφησαν στον άντρα μεγαλύτερη ελευθερία να την κοιτάζει όπως θα ήθελε να είναι;
Για χιλιάδες χρόνια η γυναίκα βρέθηκε πολύ κοντά στο πιο πραγματικό γεγονός της ύπαρξης: τη γέννηση και τη συντήρηση της ζωής.
Κυοφορεί.
Γεννά.
Θηλάζει.
Φροντίζει ένα πλάσμα που στην αρχή δεν μπορεί να επιβιώσει ούτε μία μέρα μόνο του.
Εκεί δεν χωρούν εύκολα οι μεγάλες θεωρίες.
Το παιδί πεινάει, πρέπει να φάει.
Κρυώνει, πρέπει να ζεσταθεί.
Αρρωσταίνει, πρέπει κάποιος να το φροντίσει.
Η ίδια η ζωή απαιτεί λύσεις.
Και ίσως αυτή η πανάρχαια σχέση με τη συνέχεια της ζωής, μαζί βέβαια με τους κοινωνικούς ρόλους που διαμορφώθηκαν μέσα στους αιώνες, καλλιέργησε περισσότερο έναν πρακτικό ρεαλισμό.
Ο άντρας, αντίθετα, βρέθηκε ιστορικά συχνότερα έξω από αυτόν τον άμεσο κύκλο.
Κυνήγησε, ταξίδεψε, πολέμησε, εξερεύνησε.
Και ίσως εκεί γεννήθηκε περισσότερο ο ρομαντισμός του μακρινού ορίζοντα.
Να φύγει.
Να ανακαλύψει.
Να κατακτήσει.
Να αλλάξει τον κόσμο.
Δεν σημαίνει ότι οι γυναίκες δεν ονειρεύονται ή ότι οι άντρες δεν είναι πρακτικοί. Η ανθρώπινη φύση δεν χωρά σε δύο κουτάκια.
Μιλάμε περισσότερο για δύο πανάρχαιες εμπειρίες της ζωής.
Και υπάρχει κάτι ακόμη που μου φαίνεται ενδιαφέρον.
Η γυναίκα γνωρίζει μέσα από το ίδιο της το σώμα ότι η ζωή είναι αλλαγή.
Το σώμα αλλάζει για να δημιουργήσει ζωή. Το παιδί γεννιέται και αλλάζει κάθε μέρα. Μεγαλώνει, απομακρύνεται, γίνεται άλλος άνθρωπος.
Δεν μπορείς να σταματήσεις αυτή την εξέλιξη.
Μπορείς όμως να την προστατεύσεις, να την καθοδηγήσεις και, όσο γίνεται, να την ελέγξεις.
Ίσως γι’ αυτό η γυναίκα έμαθε πολύ νωρίς ένα από τα δυσκολότερα μαθήματα της φύσης:
να δέχεται την αλλαγή χωρίς να παραδίδεται σ’ αυτήν.
Ο άντρας πολλές φορές θέλει να κατακτήσει το αύριο.
Η γυναίκα ίσως έμαθε περισσότερο να εξασφαλίζει ότι θα υπάρξει αύριο.
Και τελικά ο άνθρωπος χρειάστηκε και τα δύο.
Το όνειρο που κοιτάζει μακριά και τον ρεαλισμό που κρατά τη ζωή όρθια.
Γιατί μόνο με τον ρεαλισμό ίσως δεν ξεκινάς ποτέ για την Ιθάκη.
Αλλά μόνο με τον ρομαντισμό…
μπορεί και να μη φτάσεις ποτέ.
«Κάθε μέλλον θέλει τον ρεαλισμό της Πηνελόπης και το όνειρο του Οδυσσέα. Ο ένας κρατά τη ζωή όρθια, ο άλλος την ταξιδεύει.» δδμανιάς
